BACK TO FAR DOWN UNDER

Bijna een maand lang gebivakkeerd in Grubbenvorst. Ouderwets bij mum en ded. Op maandagavond 15 december na een lange vlucht 's avonds op Schiphol voet aan de grond. En op dinsdagmorgen 13 januari weer terug naar Nieuw Zeeland. Zowel aan de kop en de staart kun je 2 dagen bijtellen voor de volledige reistijd. En dan heb ik het nog niet over het verwerken van de jetlag, waardoor je reis eigenlijk nog langer duurt.

Al met al kwam ik van de Nieuw Zeelandse zomer in de Nederlandse winter terecht. Zelfs letterlijk want daags na Kerstmis blijkt er na het opstaan een dikke laag sneeuw over de Hollandse grond te liggen. Daar had ik niet op gerekend. Maar voldeed tegelijkertijd ook wel weer aan beeld van het 'oude' vaderland. Hoe cliché kun je het hebben?

Luikse zondagsmarkt La Batte

De voorbereiding op mijn promotie slokte al met al nogal tijd op, want niet alleen mijn proefschrift zelf moest ik weer opnieuw stevig door vlooien (ik was er al meer dan een jaar mee klaar, in juli 2014 werd alles al goedgekeurd), ook het bestuderen van exosome-gerelateerde artikelen die daarna verschenen werd ik geacht bestudeerd te hebben. Zoiets kost tijd, want uiteindelijk wil je op je promotie niet met je mond vol tanden staan tijdens het 'vragenuur'. Achteraf blijkt alles dan toch wel weer mee te vallen, maar sommige opponenten gingen er op 9 januari toch nog even stevig tegenaan. Prima eigenlijk, want het moet een niet al te opzichtig theaterstuk worden, zo'n promotie. En dat werd het dan ook niet.

Café Chantant Les Olivettes

Tussen alle bedrijven door heb ik in die maand ook nog 'oud'-collega's opgezocht zoals John van der Oost in Wageningen. Praten over het werk van nu en toen, en over vergezichten naar de toekomst, Ook mijn collega's uit mijn Utrechtse periode opgezocht, toen studenten nu eerzame wetenschappers. En zowel in Wageningen als in Utrecht overnachtingen. Niet ongezellig, maar je merkt hoe snel zo 'n maand kan verlopen.
En er moesten rokkostuums gepast worden. In Nijmegen. Samen met mijn paranimfen, broer Maurice en ex-collega Remon. Ook met mijn promotor Ger Pruijn heb ik nog een dag doorgebracht om alles nog een keer de revue te laten passeren, en wat afspraken te maken m.b.t. de promotie, zeg maar: ceremonie.

Mijn mijn vader en mijn broers Maurice en Lucien een dag naar Luik geweest. De laatste zondag van het jaar. Eerst naar de zondagse markt aan het Batte langs de Maasoever. Het was koud, maar wel met een strakblauwe lucht. Daarna naar Les Olivettes, het laatste café-chantant van Luik. Live muziek en alcohol, een goede combinatie. En daarna de maag vullen met echt voedsel, waarna een bezoek aan de gigantische kerstmarkt die in de hoofdstad van Wallonië gewoon tot nieuwjaar duurt. Om de dag af te sluiten in een restaurant in de buurt van de kathedraal en het oude biljart-café tegenover de Saint Pholien. Een kerk die beroemd is geworden door de roman van Georges Simenon: 'Le pendu du Saint-Pholien' (De gehangene van de Saint-Pholien), in de wijk Outremeuse.

Maar er is ook de familie. Als peetoom moet je natuurlijk je bezig houden met het kleinkind, Emma. Net geboren toen ik in juli hier was, en nu al kilo's verder, meer mens, hoewel er van spreek- en loopgedrag nog helemaal geen sprake is. De kerstdiners, waarvoor mum Gemma dagenlang in de keuken staat. Maar het smaakt voortreffelijk. Dagenlang. Voor het eerst ook weer eens 'thuis' oudjaar gevierd, in dit geval met de familie bij Maurice en Karlijn (en Emma, maar die lag grotendeels te maffen). Alleen Lucien was de dissident, want die koos voor zijn vrienden in Rotterdam.
En er waren de familiebezoeken. In Budel, waar de familie van mijn vader de gebruikelijke nieuwjaarsbijeenkomst georganiseerd had. Neven en nichten, ooms en tantes, het was er allemaal. En dat gold een paar dagen later ook voor een vergelijkbare bijeenkomst in Maastricht, maar nu met de neven, nichten, ooms en tantes van mijn moeders kant. Zo heb je je 'roots' weer eens gezien, en dat was weer een hele tijd geleden.

Op de laatste zondag van mijn 'vakantie' een bowlingbaan gereserveerd in Oostrum. Iedereen gooit ballen, behalve ded. Want die wil zijn nog niet zo lang geleden gerepareerde pezen in het schoudergewricht (de rotator cuff) geen geweld aan doen, na zijn maandenlange revalidatie. Hij laat de zware ballen door de anderen rollen. Het spreekt voor zich dat ik aan het einde van de avond tot winnaar uitgeroepen kan worden. Bowling With Maokie, en de winnaar staat bij voorbaat vast. Hoewel de uitslag nog altijd wordt aangevochten door Maurice en Lucien.
Aan alles komt een eind. En zo zit je weer in de taxi (mum, ded en Lucien zijn ook mee) naar Schiphol. Om 5.15 uur (!!!) staat hij al voor de deur. Vroeg vertrek, omdat grote files worden voorspeld vanwege hevige regen. Maar het valt mee. Het vertrek naar Zürich om 9.50 uur loopt geen vertraging op. Sterker nog: de familie is pas nadat ik al geland ben in Zwitserland in Grubbenvorst. Inderdaad: vanwege de files en de regen. 

Shanghai: voor 5 uur een hotelkamer

Auckland: zomer

De reis duurt lang. En er zijn nog tussenstops in Shanghai (waar ik voor 5 uur een hotelkamer boek op het vliegveld) en in Auckland. Gelukkig lukt het me op de vluchten naar beide steden wat te slapen in het vliegtuig. Maar om nou te zeggen dat ik zo fris als een hoentje in Dunedin aan kom, nou nee. Na een paar dagen is ook deze jetlag weer verwerkt. Op donderdag arriveer ik er, en op vrijdag ga ik zelfs weer even na het werk. Gelukkig volgt er een weekend.
Voor wat betreft de bowlingavond op zondag: daar heeft ded een filmpje van gemaakt. Het is hieronder te zien. Voor full screen klik je uiteraard rechtsonder. Bowling With Maokie. De Oscar volgt later.

GEPROMOVEERD!!!

Hieronder een aantal foto´s die genomen zijn tijdens mijn promotie in Nijmegen, en van de receptie daarna. Momenteel - het is alweer een paar dagen later - zit ik in het vliegtuig naar Shanghai. Vandaar reis ik na een stop van 12 uur door naar Nieuw Zeeland.

Vier jaar lang heb ik in Nijmegen gewerkt aan mijn promotie. Zelfs in de 2,5 jaar dat ik aan de Wageningen University werkte was ik er in de weekenden nog mee bezig. Eigenlijk was het werk zo goed als afgerond op het moment dat ik begin maart 2014 naar Nieuw Zeeland vertrok. Uiteindelijk blijkt de afwerking ervan dan nog een aantal maanden te duren. Tijdens mijn vlucht naar een congres in Zürich (juli 2014) kwam het bericht binnen dat alles in orde was. Het plannen van een datum waarop iedereen die er bij moest zijn (de promotor, de leden van de manuscript-commissie en de vragenstellers tijdens de promotie) ook daadwerkelijk aanwezig kon zijn op de vast te stellen datum, had nog heel wat voeten in de aarde. Uiteondelijk lukte het natuurlijk, maar het werd uiteindelijk wel 9 januari 2015.

De officiële zitting duurt, zoals gebruikelijk, 1 uur. Precies om half zes stapt de pedel weer binnen en slaat met zijn staf of de grond van de aula. Geeft het signaal dat het nu toch echt afgelopen moet zijn met het stellen van al die lastige vragen. De paranimfen Maurice, mijn oudste broer, en Remon, oud-collega uit Nijmegen, zijn er er van harte mee eens. HORA EST! De bul kan officieel in ontvangst genomen worden. Promotor Ger Pruijn houdt nog een hart-onder-de-riem-stekende toespraak. Maar licht ook de deksel van mijn verborgen beerput: het nachtbraken en ander werk ondermijnend gedrag. Maar de bul neem ik in ontvangst, in een stevige oranje koker.

De receptie loopt behoorlijk uit, omdat iedereen toch nog een praatje wil maken. Dat komt ervan als je in Nieuw Zeeland ziet, en een heleboel mensen je een tijd lang niet gezien hebben. Maurice in zijn functie als paranimf nog een keer extra bitterballen bestellen. Er worden foto's gemaakt, cadeaus in mijn handen gestopt. En ook een heleboel enveloppen met inhoud. Alles bij elkaar duurt het meer dan twee uur. Reden, waarom het restaurant gebeld moet worden waar we later op de avond zullen eten. De vooraf afgesproken tijd wordt met een uur overschreden.

Het restaurant waar we later eten ligt aan de Nijmeegse Waalkade, en heet Kukeleku, ook wel: QkelQ geheten. De auto's gaan in de parkeergarage tegenover. Het Valkhof. Aanwezig naast de voltallige familie (behalve petekind Emma) zijn ook nog paranimf Remon met zijn vriendin, promoter Ger Pruijn met zijn vrouw en Walter van Venrooij, professor (en een befaamd reuma-specialist) uit mijn Nijmeegse tijd. Ik assisteerde hem vaak bij ict-problemen.

Het eten was bijzonder lekker en iedereen kon vrij kiezen uit de menu-kaart. Buiten is het hondenweer, maar binnen zit het vol en is het warm. Tegen middernacht zijn we weer terug in Grubbenvorst.