THE DUTCH CONNECTION HAPERT

Al een maand is Raymond nu weer terug back home, in Kiwi-land. Het ouwe ritme heeft hij weer opgepakt. En meteen vol aan de bak, want veel werk is voor hem blijven liggen. En nieuwe taken zoals de eindredactie van een voor Science bestemd artikel vergen veel tijd en internationaal digitaal overleg. Ook het regelen van de nieuwe grants voor de Otago Universiteit vergt accuratesse en creativiteit. Uiteindelijk is alle onderzoek gebaseerd op het binnenhalen van voldoende funds, geld dus. Veel tijd voor relaxen op een van de vele beaches rondom de baai van Dunedin is er dus niet bij voor hem, want ook de weekenden vullen zich vanzelf. Ook al heeft hij een paar weken geleden een nacht flink doorgehaald tijdens een pokertoernooi in een van de suburbs van de stad. Hij zegt er niet veel geld aan te hebben overgehouden, maar wel een hectische nacht beleefd te hebben. Ik heb hem gevraagd er eens een blog over te schrijven. Binnenkort misschien. Als er tijd is.

Wolph en ik zijn aan de andere kant van de wereld druk bezig onze roadtrip door Nieuw Zeeland te plannen. Het spreekt voor zich dat we Raymond vragen onze bedden te luchten en daarna op te maken. En uiteraard is een ontbijt op bed ook niks teveel gevraagd, als we bij hem logeren.
De vlucht naar Auckland is geboekt, een lange trip, weet Raymond uit ervaring. Met een tussenstop in Tokio van 9 uur. Na aankomst in Auckland vliegen we een paar uur later door naar Christchurch, waar we inmiddels ook al een hotel geboekt hebben voor 2 nachten. Pas daarna gaat het langs de kust richting Dunedin, mogelijk nog met een tussentijdse overnachting op dit bijna 400 kilometer lange traject. De auto wordt dit weekend gereserveerd, en kan pas 42 uur na aankomst in Nieuw Zeeland gebruikt worden. Vandaar de binnenlandse vlucht, nadat het aanvankelijk plan om de roadtrip in Auckland te beginnen geschrapt te hebben.

De afgelopen weken werd Raymond verrast door allerlei producten uit zijn vaderland, waar vandaag - althans in het zuidelijk deel - het carnaval is losgebarsten. Al om 8 uur 's ochtends is Lucien in vol ornaat richting Venlose Zoepkoel vertrokken. Maurice zal een aantal uren later (want: eerst baby Emma verschonen, voeden, wassen etc.) volgen. Bij hem beperkt deze jaarlijkse uitspatting slechts 1 dag. Met nog 3 dagen recupereren na afloop.
Maar in zijn zorg voor goede voeding heeft hij de afgelopen weken Raymond verrast met oorlogs-overlevingspakketten. Zo zag Raymond onvervalste Douwe Egberts roodmerk koffie bij hem afgeleverd worden. En Calvé pindakaas. En zelfs pakjes Cup a Soup. Terwijl de hongerwinter nog niet eens is ingevallen in het Otago Peninsula.

En dan Tante Annie. Die vindt het maar niks dat de arme jongen in Dunedin (omgerekend) 45 euri kwijt is voor een pak shag. Drum. Een woekerprijs die natuurlijk vooral bedoeld is om het roken op het laatste paradijs op aarde terug te dringen. Vanwege haar connecties in het van oudsher beruchte Buulse smokkelmilieu is ze er ondertussen in geslaagd de Kiwi-douaniers om de tuin te leiden. Eén zending (1 pak) Drum is al afgeleverd aan het huisadres van Raymond. Ondanks de strenge controles aan de grens is deze zending aangekomen. Iets wat Raymond zeker niet verwacht had, want de import van levensmiddelen valt onder onmenselijke Maori-wetten en Maori-restricties.
Toch is er misschien te vroeg gejuicht, want Annie's 2e zending Drum is nog steeds niet gearriveerd. Terwijl die toch al weken geleden is verstuurd. Het zou mij dan ook niet verbazen dat door de Nieuw Zeelandse Interpol op korte termijn gevraagd wordt om haar uitlevering. We zullen het wel zien in het NOS-Journaal. Annie met een jute zak over haar hoofd, en de handen geboeid, terwijl ze in een fors betraliede Hummer het vrachtvliegtuig wordt ingereden. Klaar voor transport naar de Kiwi-Bajes. Want Nederland heeft immers een uitleveringsverdrag met Nieuw Zeeland. Kortom: de Dutch Connection hapert en knarst.

De afgelopen dagen was ook hier Nieuw Zeeland in het nieuws. Bizar nieuws. Want 200 walvissen bleken gestrand aan de kust van de Golden Bay in het noordwesten van het Zuidereiland. Reddingswerkers en milieugroeperingen zijn er bijna dag en nacht bezig de grote beesten te redden. Maar de situatie lijkt hopeloos. Al meer dan 25 waren er dood. En vanwege de stress die ze oplopen, zulllen er nog meer bezwijken, volgens de specialisten. Hieronder een filmpje dat ik op Youtube vond.