BUSY, BUSY - EN EVEN UITWAAIEN OP HET STRAND

De dagen gaan snel.Vandaag (28 augustus) een hele dag met allerlei meetings achter de rug. En 's avonds nog even geskypt met ded. Hij is sinds 2 dagen bandeloos en kan nu zijn linkerarm gaan trainen, zodat die in orde is als hij hier volgend jaar achter het stuur moet. Ze rijden hier links (achterlijke gewoonte), en dus moet er ook links geschakeld worden. Maar hij heeft nog de tijd. Via Skype laat hij zien hoe hoog hij zijn arm al zelfstandig omhoog kan: nog niet ver.
Na zo'n dag als vandaag ben ik helemaal suf. Dus veel komt er dan niet meer uit mijn handen als ik thuis ben. Ook nog even geskypt met een Nederlandse collega vanavond. En ik moet nog wat mails bekijken. En ondertussen drink ik mijn blikje bier leeg. Bavaria, ja echt, kijk maar, ik hou het even voor de webcam.

Gisteravond tot 18.45 gewerkt op de universiteit, en daarna nodigde Peter me uit om bij hem thuis een venisson-stew te komen eten. Dat sla ik natuurlijk nooit af. Daarna heeft hij me ook nog even met de auto naar huis gebracht. Want om dat hele eind, van de ene kant van de stad naar de andere, berg af en berg op te lopen, daar had ik geen zin meer in. Hoewel het weer (winter nog steeds) wel meevalt. Ook vandaag wat het redelijk zonnig bij een temperatuur van 15 graden. Op internet zag ik dat het bij jullie woensdag 27 augustus de hele dag geregend heeft bij een temperatuur van maar 14 graden. En dat heet dan zomer. Tot nu toe valt die winter wel mee hier. Het heeft twee keer gesneeuwd tot nu toe. Dan mag je niet mopperen. En die sneeuw blijft ook nog niet eens de hele dag liggen.

Afgelopen weekend ben ik met wat collega's op het strand, een eind buiten Dunedin, gaan uitwaaien. Er stond wel wat wind, en het was bewolkt, maar het is altijd leuk. Eindeloze, lege stranden, horen bij Nieuw Zeeland. Zelfs in de zomer is er vaak geen kip te zien. Ergens op het strand zie ik een richtingwijzer staan. Erop staan wat belangrijke afstanden te lezen: Sidney 2109 km, Santiago 9288 km. en de Public Toilets 100 m. Dat Santiago zal wel de hoofdstad van Chili zijn, want voor Santiago de Compostela moet je er nog een duizend kilometer bijtellen, denk ik. 

Het komend weekend, al op vrijdagavond ga ik met een aantal collega's stappen in George Street, in het uitgaanscentrum van Dunedin. In ieder geval staat de Ierse pub The Bog op het programma. De avond zal wel niet helemaal alcoholloos verlopen. Mijn vader zei nog dat ik beter zaterdagmorgen in alle vroegte naar de Farmers Market kan gaan. Ook interessant, maar of ik dat haal met mijn waarschijnlijk houten kop is maar de vraag.
Een andere collega, John, vroeg op ik niet een dag met hem de zee op wilde om met hem te gaan vissen. Ik denk dat ik het deze keer maar niet doe, omdat ik nog wel het een en ander te doen heb. En ook zie ik misschien wel op tegen zeeziekte. Sta ik daar te kotsen over de reling. Hoewel dat dan wel weer veel vis aantrekt.

Ondertussen blijft het puzzelen om de juiste datum te vinden voor mijn promotie. Even zag het er naar uit dat het in de week voor kerstmis zou kunnen, maar inmiddels zit ik toch al in het volgend jaar. De insteek is nu dat het in de eerste week van januari gepland gaat worden. Ik probeer vanavond nog een mail naar de pedel van de Radboud Universiteit te sturen om in deze week een datum te vinden. Al met al kost het allemaal veel tijd (na mijn werk) om het allemaal te plannen.  Uiteindelijk komt het er natuurlijk van. En dan nu een biertje. 
En een blokje kaas. Hollandse kaas nog wel. Tenslotte heb ik ook nog een paar filmpjes opgenomen tijdens de strandwandeling van vorig weekend. Ik probeer er een te plaatsen op dit blog. Hier zijn ze, twee korte filmpjes. Maar het geeft een impressie van mijn uitwaai-wandeling afgelopen weekend, met mijn collega's Peter en Anne.

AGENDA'S, PLANNERS EN DE WINTER GAAT ZIJN LAATSTE MAAND IN

Het zijn drukke weken, ook al is Peter (the boss) alweer bijna een week terug van zijn trip rondom de wereld. Het bezocht op zowat alle continenten seminars, congressen, laboratoria. Aan het einde nam hij nog een bruiloft mee, ergens op een afgelegen atol in de Stille Zuidzee. In de tijd die hij weg was heb ik nogal wat zaken van hem overgenomen, ook colleges aan studenten. Al met al een erg drukke tijd achter de rug, dus.
Ondertussen gaat mijn eigen werk hier ook gewoon door natuurlijk, ook met all over the world contacten; virtueel reis ik dus ook de wereld over dus. Daarnaast wacht ik nog steeds op een reactie op mijn artikel voor het Amerikaanse blad Molecular Cell. Had al antwoord verwacht, maar misschien hebben ze in de States ook iets van zomerreces, hoewel het eigenlijk wel on-Amerikaans is. We hebben nog effe geduld.

Wat mij promotie betreft is het lastig een datum te vinden waarop alle bobo's beschikbaar zijn. Al verschillende data-opties heb ik rond gestuurd, maar hun agenda's zitten aardig vol. Omdat ik het zelf aan moet sturen (zij slapen, terwijl ik hier aan het werk ben) zit er vaak een hoop tijdverlies in. Uiteindelijk zal de planning wel rondkomen. Zoals het er nu naar uit ziet zal het allemaal plaats gaan vinden in november of december. Wanneer we uitkomen in december is het misschien mogelijk er een kerstmis in Grubbenvorst aan vast te knopen. Is hier de winter al lang voorbij, ga ik daar weer even van de verse sneeuw genieten. 

De laatste weken krijg ik nogal wat uitnodigingen van de om een inspirerende toespraak te houden voor leden van de staff, of voor verschillende departments van de University of Otago. Op dit ogenblik heb ik 4 uitnodigingen in beraad. De leukste is misschien wel die van eergisteren, voor de Halloween Research Retreat op 31 oktober. Op allerlei manieren proberen ze me over te halen: We need an inspirational talk from an exceptional postdoctoral fellow to show out PhD students about the brilliant things they can achieve in life - and this is where you come in, staat in de uitnodiging te lezen. Dan kun je toch al bijna niet meer weigeren? Ze geven in dezelfde invitatie aan dat ik als nieuw staflid en postdoc de perfecte kandidaat ben om wonderful stories to tell. Dat is natuurlijk wel zo, maar het kost toch allemaal behoorlijk wat tijd om een en ander voor te bereiden.Toch denk ik wel dat ik het doe. Maar me daarvoor in Halloween Style te verkleden, dat zal wel niet de bedoeling zijn. We'll see.
Een andere uitnodiging heb ik gekregen van het Department of Anatomy. Mijn werk heeft natuurlijk wel enige relatie tot verschillende medische toepassingen, maar is niet leading in mijn onderzoek. Maar je weet natuurlijk nooit of het daar toch niet van komt.

Mijn team op de University of Otago

Vrijdagavond (22 aug) hebben we nog een eten met de medewerkers en de staff van onze afdeling. Het zal wel een latertje worden. Hopelijk geen houten kop de dag later.Bij andere medewerkers (Mel en Trev) ben ik pas geleden uitgenodigd om hun nieuwe huis te komen bekijken. Komt natuurlijk ook weer een glaasje op tafel.

In mijn eigen appartement worden er binnenkort nog een paar kleine reparaties uitgevoerd. Was voor mij niet echt nodig, maar daar zijn ze hier erg nauwkeurig is. Volgende weer komt er ook een zgn. valuer kijken in opdracht van de landlord, de eigenaar van het gebouw. Wat die precies komt doen, weet ik niet. We zien wel.

Skypen met het thuisfront is goed om mijn Nederlands te blijven oefenen, Dat doe ik dus om de paar dagen. En als peetoom van Little Emma krijg ik via Whatsapp natuurlijk regelmatig nieuwe updates binnen. Ze groeit als kool. En dat is natuurlijk vooral mijn verdienste: remote control. Tot de volgende keer. En, o ja, er zit een scheur in mijn trui (naad los) en dat in de winter!

Voor meer Dunedin, klik op:DUNEDIN

POLAR BLAST HITS DUNEDIN

DUNEDIN SECOND SNOW 2014 - POLAR BLAST HITS DUNEDIN - SOUTH ISLAND WAKES UP TO SNOW - ROADS TREACHEROUS IN WAKE OF SNOW

De Otago Daily News pakt behoorlijk uit op vrijdag 8 augustus, Een mail van Raymond had ons al geïnformeerd over de sneeuwblizzard die over het Zuidereiland trekt die dag. Via de nieuwssite van de krant kun je naar een video kijken van de sneeuwoverlast in de stad.

Even later stuurt Raymond een door hem zelf gemaakt filmpje op. Op dat moment sneeuwt het nog steeds. Het is een vervolg op in een uur eerder door hem verstuurde mail: Ik zal dit keer ook mijn steentje bijdragen met wat beeld/videomateriaal van het weer vandaag, want het was me er een. Vanmorgen sneeuwde het dus nog een tijdje (video) door. Hierna leek het wel of alle seizoenen van het jaar eventjes snel langs dreven: de lucht bewoog zich snel. Zon, mistig, hagel (zie foto), zon, onweer, regen, zon, etc. Behoorlijk idioot kiwi weer dus! Heb vandaag maar thuis gewerkt, je wist gewoon niet wat het weer ging doen, dus ik nam geen risico's.

Hier zijn filmpje en foto; een 'stomme' film, want hij geeft er geen commentaar bij. Een echte razende reporter doet dat natuurlijk. maar de beelden spreken eigenlijk voor zich. Dus het mag voor deze keer.

Zelfs de Kiwi-pers deed nogal alarmerend in zijn berichtgeving. Vooral het verkeer had behoorlijk last op die hellende straten. Uit die plaatselijke pers nog een aantal andere foto's. Voor wat de sneeuwballen gooiende meisjes, die heeft hij later op de dag sneeuw laten ruimen op zijn balkon.

NA EEN WEEK BEN JE WEL WEER GEWEND: GEWOON WERKEN

Het is nu ruim een week geleden dat ik weer voet aan de grond zette in Dunedin. De binnenlandse vlucht van Christchurch naar Dunedin dendert nog steeds een beetje na in mijn hoofd. Een vlucht onder barre omstandigheden waarbij het kleine vliegtuig door de ongelooflijk felle noordwester storm alle kanten uit werd geslagen.
Om mijn jetlag te temmen ben ik een aantal dagen vroeg naar bed gegaan. Maar op het einde van de middagen was ik al behoorlijk moe. Het kostte dus behoorlijk wat moeite om de tijd te rekken tot een acceptabele bedtijd. Maar steeds lukte het. Na een dag of drie, vier ging het wel. In het weekend, op zondag, heb ik zelfs tot een uur of een 's middags uitgeslapen. Iets wat ik eigenlijk nooit doe. Maar het was allemaal voor het goeie doel, zullen we maar zeggen.

Omdat Peter op dit ogenblik drie weken lang over de wereld zwerft heb ik de leiding over ons lab bij de Otago University. Dat betekent o.a. dat ik de laatste dagen nogal wat overuren gedraaid heb, en daardoor vaak laat thuis kwam. Gelukkig viel tijdens mijn tocht de berg op het weer mee. Winterse temperturen van 15 - 18 graden. Dat maak je zelfs in Nederland niet mee. Vandaag was het zelfs 21 graden! Maar, en dat is hier gebruikelijk, voor vannacht wordt er dan weer sneeuw aangekondigd. Hopelijk is dat niet het geval, want de vorige keer (weer een hele tijd geleden) kon ik daardoor niet de berg af lopen. Te glad. Ik zie wel morgenvroeg, mijn laatste werkdag van deze week. In het weekend weer even bijtanken.

Na afloop van mijn werk voor Otago, en in de weekenden, doe ik mijn andere werk nog. Ik verwacht over een paar weken bericht te krijgen over mijn artikel voor Molecular Cell. Als het goedgekeurd wordt kan vaders misschien weer een cover-ontwerp maken. Als hij dat tenminste met 1 arm kan. We zien wel.
Ook heb ik mailcontact gehad met de pedel van de Radboud Universiteit over de datum van mijn promotie. Die datum kan ik zelf bepalen, en zal rond eind oktober of in november liggen. Ik moet overleggen met de promotor, de manuscript-commissie en de opponenten over de datum. Want die moeten allemaal wel kunnen. Ook heb ik offertes voor het drukken van het proefschrift opgevraagd. In het weekend ga ik me bezig houden met het schrijven van het dankwoord. Gelukkig is de cover al klaar. Daar hebben vaders en Lucien wel voor gezorgd.
Om de paar dagen skype ik met het thuisfront. Zo blijf ik van alles op de hoogte, want de Kiwi-pers besteedt weinig aandacht aan de oorlogsdreigingen van Rusland in de Oekraïne. Het westerse nieuws volg ik natuurlijk wel, maar dan vooral via internet.

Vanavond (het is hier donderdagavond 7 augustus) is het hier rustig. Ben moe en ga dadelijk gewoon een filmpje kijken op internet. Afgelopen week heb ik nog wel een periodieke inspectie gehad van mijn appartement, in opdracht van Click Management, de huiseigenaar. Alles meer dan in orde. Alleen moeten er wel een paar kleinigheden gerepareerd worden. Dat geurt binnenkort. Over het algemene oordeel (TENANT ADVICE FROM ROUTINE INSPECTION) van de tenant, de eigenaar, kan ik alleen maar tevreden zijn. Op het rapport lees ik o.a.: Thank you for maintaining the property in a clean and tidy manner. Handgeschreven lees ik ook nog: THE PROPERTY WAS A PLEASURE TO INSPECT. THANK YOU! Ik begin al aardig op mijn moeder te lijken.
Zo, en nu ga ik een blikje bier open trekken. Een Carlsberg, deze keer. Proost!

Een dag later stuurt hij me een mail; hij schrijft o.a.: "Het heeft hier vannacht gesneeuwd als een malle! Veel te gevaarlijk om nu de heuvels af te dalen, dus ik heb voorlopig even ijsvrij genomen. Misschien dat ik vanmiddag nog ga, als het weer het toelaat."
Kom ik doe er ook nog een actuele video bij: