POTLUCK DINNER & DRINKS MET EEN VERVERST VISUM

Meestal skypen we op zondagmorgen met Raymond. Dat is dit weekend anders, kondigt hij aan. Voor de zondagavond (ze lopen daar in Nieuw Zeeland 10 uur voor) zal hij het druk hebben met zijn housewarming party, of, zoals het ook genoemd wordt: POTLUCK DINNER & DRINKS. Door alle drukte van de afgelopen tijd is het er niet van gekomen. Afgelopen week is hij meer dan verantwoord bezig geweest met het publiceerbaar krijgen van zijn artikel in het Amerikaanse wetenschapsblad Molecular Cell. Dat is gelukt. In een volgend blog daarover meer, want hij heeft zijn vader weer voor zijn wetenschappelijke kar laten spannen. Op zijn oude dag moest er binnen vijf dagen een ontwerp voor de cover van dat blad klaar liggen. In full colour, en ook nog wetenschappelijk correct.

De nieuwe geluidsinstallatie

Terug naar zijn housewarming party. De pressie van zijn collega's werd tot grote hoogten opgevoerd. Nadat hij zaterdag zijn artikel had gesubmit, was er geen enkel alibi meer voorradig de party in zijn appartement aan de Duncan Street verder uit te stellen. Tegenvaller deze week: de wasmachine is overleden. Niet in alle rust, maar onder hels kabaal. Geen schone tafellakens voor de gasten.

In dit weekend stapt Nieuw Zeeland al over op de zomertijd. Dat betekent dat het tijdsverschil met hier nu 11 uur bedraagt. Als eind oktober Nederland overstapt op de zomertijd, is alles weer zoals het begon: een tijdsverschil van 12 uur. Overzichtelijk.
Hij heeft dus gratis een uur extra gekregen om zijn huis partyproof te maken. Dat moet lukken. Even alles aan kant, maar voor al die collega´s zal er niet voor iedereen een eigen stoel aanwezig zijn. Kiwi´s improviseren graag, dus dit gaat opgelost worden. Ik had nog nooit van een potluck dinner & drinks gehoord, maar het blijkt zoiets te zijn als een Amerikaanse fuif. Elke gast brengt wat eten en drinken mee, dat door de crowd wordt weggewerkt. Het enige wat overblijft is de afwas na afloop. 
Om de feestvreugde te verhogen heeft hij zich vorige week ook nog een dure geluidsinstallatie aangeschaft. Volgens zijn zeggen kan hij er de hele flat mee op zijn grondvesten laten trillen, als het geluidsvolume tot het maximum wordt open gedraaid. Het eerste waar de bewoners dan aan zullen denken is een aardbeving. Die komen met grote regelmaat voor in Nieuw Zeeland, dus niks om je druk over te maken. 
Zijn collega's brengen in ieder geval een dozijn gevulde dozen pizza mee, van het gerenommeerde Zombies Hell's Pizza. Niet alles zal verteerd worden, die avond. Zijn maaltijd een dag later zal bestaan uit? Ja, je raadt het al... De left-overs!!

Zijn nieuwe visum is aangepast aan zijn nieuwe status. Nadat zijn proefschrift is goedgekeurd, is niet alleen zijn salaris verhoogd. Maar ook zijn functie. De nationale Nieuw Zeelandse regelgeving vereist dan onmiddellijk een herziening van het al toegekende visum. De nieuwe visumsticker moet zijn nieuwe functie vermelden, en die is nu: POSTDOCTORAL FELLOW FOR UNIVERSITY OF OTAGO IN DUNEDIN. Gelukkig duurde de procedure deze keer een fractie van de tijd die ermee gemoeid was bij zijn eerste aanvraag van zijn werkvisum. Omdat toen alles in Londen werd afgehandeld, en er vooraf allerlei keuringen moeten plaatsvinden (en dat ook nog eens in de Kerst- en Nieuwjaarstijd) duurde dat alles bij elkaar bijna 2 maanden.

Even nog wat blikjes wegwerken

De periode waarover het visum verstrekt wordt is niet veranderd. Die eindigt nog steeds op 6 maart 2016, ook al zijn er vanuit de universiteit al omtrekkende bewegingen om die periode mogelijk verlengd te krijgen. Voor 6 maart 2016 moet hij dus weg zijn: You must leave before visa expiry  or face deportation. Deportatie? Het moet niet gekker worden. Naar Siberië of zo? Of naar het land van Mordor uit The Lord of the Rings. Dat Mordor ligt gewoon in Nieuw Zeeland. Niet ver weg dus.

PROMOTIEDATUM OP 1 OOR NA GEVILD: 9 JANUARI 2015

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de kogel is door de kerk. De kogel is in dit geval mijn promotiedatum. De kerk is de pedel van de Radboud Universiteit in Nijmegen. Na veel (letterlijk) dataverkeer met alle bobo's - o.a. promotor Ger Pruijn en een aantal wetenschappelijke opponenten - heeft de pedel een optie op 9 JANUARI 2015 OM 16.30 voor mij gereserveerd. Ga er maar van uit dat het dan doorgaat. Ook Maurice als paranimf kan op dat moment, heeft ie gezegd. Het enige dat nog roet in het eten kan gooien is dat hij kleine Emma's poepluier moet verversen of haar gehuil moet zien te dempen met een volle fles melk.

Het oorspronkelijke ontwerp (ded)

Het heeft heel wat voeten in aarde gehad, maar het is dus zover. Natuurlijk moet het proefschrift ook nog gedrukt worden. Ik heb een paar offertes binnen die elkaar wat prijs betreft niet ver ontlopen. Daar kom ik wel uit. Ik ben bezig met het schrijven van mijn nawoord, maar dat is bijna af. Het proefschrift kon ook niet eerder gedrukt worden, omdat ook de promotiedatum vast moet staan. Die datum staat immers in het proefschrift vermeld.

De cover (ontwerp ded en Lucien); het origineel 180 graden gedraaid

Het afgelopen weekend erg druk geweest met het artikel voor het Amerikaanse blad Molecular Cell. De aanvankelijk aangeboden revisietijd is teruggebracht van 4 weken naar 7 dagen. Alle hens aan dek, dus. Zondagavond nog een tijdlang skyp-contact gehad met een paar collaborators. De regie ligt bij mij, omdat ik als 1e auteur vermeld word bij het artikel. Zondagmorgen (Nederlandse tijd) heb ik ded nog gevraagd of hij (weer) een cover kan ontwerpen. Ik stuur hem wat kleur-modellen van het zogenaamde Csm-complex. Hij kan dus aan de bak. Het zullen korte nachten voor hem worden de komende week om het ontwerp af te krijgen.
Ook voor mij houdt de drukke tijd aan, als ik alles op tijd rond wil krijgen. Ik overweeg zelfs om er een paar dagen vrij voor te nemen. Door al dat gedoe is mijn ijskast zo goed als leeg. Het eten de afgelopen dagen was dus niet haute cuisine. Vanavond maar wat noodle soup achter de kiezen gewerkt. Wel lekker. Maar morgen toch maar eens weer voldoende voorraad inslaan. Dat wordt weer taxi.

Om financieel te kunnen profiteren van mijn promotie heb ik mijn paspoort op moeten sturen naar Auckland. De visumsticker vermeldt op dit ogenblik een functie die op het moment dat ik promoveer (en eigenlijk is dat al het geval, omdat het proefschrift is goedgekeurd) veranderd wordt. Het kost me ook nog eens 165 NZ$. De kosten gaan voor de baat uit, zullen we maar zeggen.
Dat paspoort heb ik natuurlijk nodig, zodra mijn reis geboekt wordt voor de promotie. Het vervelende is dat de kerst- en nieuwjaarstijd de prijzen het hoogst zijn. Het is bovendien hier dan zomer en dan zijn de prijzen sowieso al extreem. Ik overweeg een reisbureau in te schakelen om de beste optie op te sporen. Zelf heb ik daar te weinig tijd voor. Mocht ik niet aan kunnen schuiven voor de kerstkalkoen, dan ook ik toch wel de nieuwjaarsborrel in Grubbenvorst mee te pikken.

Om de zinnen wat te verzetten - en ook omdat het weer buiten slecht is - speel ik tussen de bedrijven door maar een spelletje op mijn smartphone. Pas ontdekt. Amazing Brik heet het. Duurt niet lang, en je maakt er je kop snel door leeg. En dat is nou net de bedoeling. Mijn week zit erop. Morgen maandag. Rustig wordt het nooit.

WINTERS TALE: SUNNY DAYS IN DUNEDIN, BUT RAIN IS COMING UP

Terwijl hier in Nederland er een soort van Indian Summer woedt, is het ook in Dunedin prima weer, volgens Raymond. Lenteweer. Die lente duurt in Nieuw Zeeland van 1 september tot 30 november. De afgelopen week: veel zon en redelijk aangename temperaturen van een graad of 14. Een paar dagen geleden komt er 's avonds een Whatsappje van hem binnen, hij zit net aan zijn ontbijt, en staat op het punt naar zijn werk te vertrekken. Een appje terug met de vraag maar eens wat beelden op de sturen over die fraaie winter daar, waarvan hij zo hoog opgeeft. Nog geen minuut later rolt er een filmpje binnen, gemaakt vanaf zijn balkon.

Ook al duurt het maar 9 seconden, het bewijs is er: prima zonnig winterweer. Een kwartier later volgen er nog een drietal foto's, verstuurt vanaf zijn smartphone en door hem gemaakt tijdens zijn ochtendwandeling richting Otago Universiteit. Het werk wacht, maar de afdaling naar het centrum van de stad moet een plezierige bezigheid zijn: Sunny days in Dunedin. De komende week zal dat anders zijn, dan nemen wolken en buien het meteorologische heft weer in handen, zegt hij in het Skype-gesprek van zondagmorgen. 's Nachts temperaturen een paar graden boven het vriespunt, en overdag stijgen ze tot een graad of tien. Geen Elfstedentocht voor Dunedin deze winter, want de lente nadert met rasse schreden.

In hetzelfde Skype-gesprek van zondagmorgen steekt hij ineens een brief van de gemeente Ede voor de lens van de webcam. De gemeentekassier is er in geslaagd hem aan de andere kant van de aardbol te traceren. Een openstaande rekening! Te betalen: € 41,90, inclusief 7 euro voor de aanmaning. Waarvoor deze geldsom bedoeld is, daar komt hij niet helemaal uit. Het briefhoofd meldt dat het een schrijven is van de Dienst Gemeentelijke Belastingen. Mocht hij niet tot betaling overgaan, dan reist er binnenkort een Veluwse deurwaarder af naar het Zuidereiland. Raymond heeft al een emmer kokend pek voor hem klaar staan, mocht de onverlaat bij hem aanbellen om met geweld het in rekening gebrachte bedrag te innen.
Uiteindelijk gaat hij het bedrag wel betalen, maar dat de arm van de Nederlandse Staat ver reikt, dat mag duidelijk zijn. Rutte als Poetin. Met tanks zal hij niet meer binnenvallen daar in Otago County, want die zijn allemaal verkocht aan Mali, Suriname of een ander roversnest. Maar je weet het nooit. Op een morgen gaat Raymond het irritante geluid van een Drone boven zijn balkon horen. Met de groeten van bromsnor Opstelten. Voordat de bom valt.

Opmerkelijk is dat de gemeentelijke brief uit Ede geadresseerd is op zijn eerste logeeradres in Dunedin in Barclay Street (hij woonde daar in zijn eerste Kiwi-maand bij collega Peter Fineran in huis), maar uiteindelijk aankomt op zijn nieuwe, vaste adres van zijn appartement in de Duncan Street.

Aanvankelijk was het zijn plan om in het afgelopen weekend met collega's naar The Catlins te gaan,
een mooi, verlaten natuurgebied in het zuidoosten van het Zuidereiland. De Maori's waren er de eerste bewoners. Later, rond 1830, vestigden zich er walvisvaarders. De huidige bewoners leven van landbouw en visserij. En het ecotoerisme. Helaas gaat de trip niet door. Het vele werk dat er ligt verhindert dat. Voor a.s. dinsdag moet het nog een groot seminar voor de afdeling Anatomy voorbereiden. Tegelijkertijd meldt hij goed nieuws uit Amerika over het crm-complex waar hij aan meewerkt. Een publicatie in het topblad Nature hangt in de lucht. Het moet allemaal naast het dagelijkse werk aan de universiteit gedaan worden. Een 'geluk' bij een ongeluk is, dat het ook in The Catlins niet zo'n mooi weer was. Wind en regen. Nee, dan kun je maar beter in de luchtroom van je heatpump in de Duncan Street zitten. Hij heft zijn blik Carlsberg voor de webcam, neemt een slok en wenst ons een prettige zondag. Hier is zon, en wordt het 22 graden.

WIJ WILLEN DIE COTTAGE PIE OOK WEL EENS PROEVEN

Elke keer als we met Raymond skypen heeft hij wel wat eet- of drinkbaars binnen handbereik. Voor hem is het dan meestal avond, terwijl wij onze dag net opgestart hebben. We hebben nauwelijks beeld of daar gaat al een vers blik bier richting zijn mond. Nieuw Zeeland schijnt erg dorstig te maken. Even later steekt hij de andere versnaperingen zichtbaar het beeldscherm in. Meestal kaas, zelfs Nederlandse Gouda. Zal wel gemaakt zijn van Nieuw Zeelandse schapen. Gisteren tijdens het skypen trok hij een plak Emmenthaler uit het cellofaan.

Vragend naar wat zijn avondmaal geweest was zagen we hem nog nagenieten van de cottage pie die volgens hem bijna home made bij de plaatselijke grutter is af te halen. Zijn cottage pie bestaat uit drie betonlagen: de bovenste laag bestaat uit stevige aardappelen, de middelste uit kaas en de diepst gelegen laag uit gehakt. Even de oven in en de maag is meer dan gevuld. Inmiddels begrijpen we waarom Mum Wolph tijdens zijn juli-bezoek een fors boekwerk cadeau kreeg met betrekking tot de fabricage van de meest exotische pies: de Pie-Orgraphy - 42 Fabulous Recipes Inspired by 39 Extraordinary Women. Dus binnenkort wordt er in de Engelbert Dorsstraat van Grubbenvorst Chocolate Maple Walnut Hot Fudge Ice Cream Pie gegeten, of de Salmon - Spinach Pie Koulibiac.

Het is natuurlijk veel beter om de authentieke producten op locatie te proeven. Vandaar dat binnenkort de reisgidsen op tafel zullen komen en we Raymond in zijn eigen kitchen vragen om zijn kookkunsten maar eens te demonstreren. Ook er zal er nog wel de nodige tijd overheen gaan - de bedoeling is dat Wolph en ik in de Nieuwe Zeelandse zomer, februari 2015 dus - maar plannen kunnen maar alvast gemaakt worden. Ons bedje is in ieder geval al letterlijk gespreid in de Duncan Street 68 in Dunedin.
Voor het zover is, heeft Raymond meer dan zijn handen vol: werken aan zijn onderzoeken in Dunedin, redigeren van wetenschappelijke artikelen voor Molecular Cell, en (niet in de laatste plaats) zijn promotie aan de Radboud Universiteit. Hopelijk kan in de loop van deze week de definitieve datum worden vastgelegd. Januari 2015? We zien er naar uit, net zo veel als hij zelf waarschijnlijk. Of een en ander gecombineerd kan worden met een kerstreces in Grubbenvorst staat nog steeds op ons verlanglijstje.

Hier op de basis zullen de komende maanden de veranderingen elkaar snel opvolgen. Wolph stopt over ruim een maand met haar werk op het Blariacumcollege. Dat er vanaf half november een klus-met-behoud-van-uitkering te wachten staat, de zogenaamde Emmacare, zal de nieuwe toestand niet wezenlijk veranderen. Zelf ben ik sinds anderhalve week weer bandeloos. Dat was na het slippertje van 6 juni jl. niet meer het geval. Nu nog terecht zien te komen op mijn nieuwe werkplekken: de voorbank achter het stuur van de auto, en het fietszadel van de Koga. Eigenlijk ook nog links proberen te rijden, want Down Under gaat alles links. Toch maar niet hier, anders heb ik binnen een paar dagen weer een nieuwe immobiliser om. We stellen ons maar tevreden met het volgen van de nieuwe Nieuw Zeelandse misdaadserie die vanaf vanavond in 7 afleveringen wordt uitgezonden via NPO2. 

Het tijdstip kan een probleem opleveren, want de tv-serie begint pas om 23.00 uur en eindigt even na middernacht. Volgens de Volkskrant is TOP OF THE LAKE van de Nieuw Zeelandse regisseur Jane Campion alleszins de moeite waard: "Campion is meester van de beheersing. In grote rust voert ze de kijker door de macabere wereld die langzaam zichtbaar wordt achter het verpletterende natuurschoon van het Nieuw-Zeelandse bergland. Geef haar de kans en haak niet af na een halve of hele aflevering. TOP OF THE LAKE is hors catégorie."

Ook Lucien ziet het einde van zijn studententijd naderen. Over een paar maanden basisarts, en hopelijk snel daarna een plek om zich verder te ontwikkelen als huisarts. Maurice en Karlijn storten zich met volle overgave op hun taak als jonge ouders. Dat daarbij de nachten kort zijn, en het voldoen aan het voedingspatroon van Little Emma sneller gaat dan het afraffelen van het rozenhoedje bij onweer door oma in Budel vroeger, dat is slechts een kleine bijkomstigheid.