Hieronder een aantal foto´s die genomen zijn tijdens mijn promotie in Nijmegen, en van de receptie daarna. Momenteel - het is alweer een paar dagen later - zit ik in het vliegtuig naar Shanghai. Vandaar reis ik na een stop van 12 uur door naar Nieuw Zeeland.
Vier jaar lang heb ik in Nijmegen gewerkt aan mijn promotie. Zelfs in de 2,5 jaar dat ik aan de Wageningen University werkte was ik er in de weekenden nog mee bezig. Eigenlijk was het werk zo goed als afgerond op het moment dat ik begin maart 2014 naar Nieuw Zeeland vertrok. Uiteindelijk blijkt de afwerking ervan dan nog een aantal maanden te duren. Tijdens mijn vlucht naar een congres in Zürich (juli 2014) kwam het bericht binnen dat alles in orde was. Het plannen van een datum waarop iedereen die er bij moest zijn (de promotor, de leden van de manuscript-commissie en de vragenstellers tijdens de promotie) ook daadwerkelijk aanwezig kon zijn op de vast te stellen datum, had nog heel wat voeten in de aarde. Uiteondelijk lukte het natuurlijk, maar het werd uiteindelijk wel 9 januari 2015.
De officiële zitting duurt, zoals gebruikelijk, 1 uur. Precies om half zes stapt de pedel weer binnen en slaat met zijn staf of de grond van de aula. Geeft het signaal dat het nu toch echt afgelopen moet zijn met het stellen van al die lastige vragen. De paranimfen Maurice, mijn oudste broer, en Remon, oud-collega uit Nijmegen, zijn er er van harte mee eens. HORA EST! De bul kan officieel in ontvangst genomen worden. Promotor Ger Pruijn houdt nog een hart-onder-de-riem-stekende toespraak. Maar licht ook de deksel van mijn verborgen beerput: het nachtbraken en ander werk ondermijnend gedrag. Maar de bul neem ik in ontvangst, in een stevige oranje koker.
De receptie loopt behoorlijk uit, omdat iedereen toch nog een praatje wil maken. Dat komt ervan als je in Nieuw Zeeland ziet, en een heleboel mensen je een tijd lang niet gezien hebben. Maurice in zijn functie als paranimf nog een keer extra bitterballen bestellen. Er worden foto's gemaakt, cadeaus in mijn handen gestopt. En ook een heleboel enveloppen met inhoud. Alles bij elkaar duurt het meer dan twee uur. Reden, waarom het restaurant gebeld moet worden waar we later op de avond zullen eten. De vooraf afgesproken tijd wordt met een uur overschreden.
Het restaurant waar we later eten ligt aan de Nijmeegse Waalkade, en heet Kukeleku, ook wel: QkelQ geheten. De auto's gaan in de parkeergarage tegenover. Het Valkhof. Aanwezig naast de voltallige familie (behalve petekind Emma) zijn ook nog paranimf Remon met zijn vriendin, promoter Ger Pruijn met zijn vrouw en Walter van Venrooij, professor (en een befaamd reuma-specialist) uit mijn Nijmeegse tijd. Ik assisteerde hem vaak bij ict-problemen.
Het eten was bijzonder lekker en iedereen kon vrij kiezen uit de menu-kaart. Buiten is het hondenweer, maar binnen zit het vol en is het warm. Tegen middernacht zijn we weer terug in Grubbenvorst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reactie kan hier