VLIEGEN MET TURBULENTIE ONDER EN BOVEN JE. EEN HORROR-FILM.

Ook nu weer een blog dat in teamverband wordt geproduceerd tussen Raymond en zijn Ghostwriter. De data worden twee dagen lang verzameld in de Grubbenvorster headquarters, de actuele info levert Raymond via Skype en Whatsapp. De communicatie verloopt probleemloos tijdens de 19.000 kilometer lange reis van Amsterdam naar Dunedin. Tijdens de tussenstops (Singapore, Christchurch, Dunedin) is er een aantal keren visueel en mobiel contact. De wereld lijkt een dorp geworden.

Ondanks aanvankelijke wegwuifgedrag van Raymond rijdt tegen half acht 's morgens de taxi van Theo Lichteveld voor. Hij zal ons (Gemma, Raymond en ik) naar Schiphol brengen. Tot Tiel verloopt de reis gesmeerd. Vanaf dat punt trekken zware regenbuien over ons heen. Dat zal tot Schiphol duren. En zelfs op de weg terug nadat we afscheid genomen hebben van Raymond. Blijken we in de natste dag van het jaar verzeild te zijn geraakt. Zware moessons plenzen neer op het asfalt van de 5-baans A2 tussen Utrecht en Amsterdam. Het water vindt geen escape, het wegdek staat blank. Verschillende keren manen de matrixborden ons tot het matigen van de snelheid tot 50 km/u. Overbodige aanwijzingen, want vaak verloopt de rit stapvoets, of staan we stil. Toch zijn we ruim op tijd op Schiphol: half tien. Om 11.15 staat zijn vlucht gepland.

We worden afgeleverd bij Terminal 3. Voor de vertrekhal ligt een 500 vierkante meter bloementapijt voor de 298 slachtoffers van vlucht MH17 van Malaysia Airways. Een indrukwekkend en hallucinerend gezicht. Er branden kaarsen en er staan tientallen tafeltjes opgesteld waar het condoleance-boek kan worden getekend. Vertrekkende reizigers blijven het dikke bloementapijt aanvullen. Een bezweringsritueel, lijkt het.
Het inchecken verloopt gesmeerd. We drinken nog een kop te dure Schipholkoffie in de vertrekhal. En dan is tijd om afscheid te nemen. We zwaaien hem uit als hij in de richting van Gate G5 loopt. En weg is ie, verdwenen achter de glazen deuren.

Wat we in de vertrekhal al hadden zien aangekondigd gaat ook voor Raymond gelden. Vanwege de barre weersomstandigheden zullen de hele dag bijna alle vluchten vanaf Schiphol flink vertraging oplopen. Uiteindelijk zal Raymond pas om 12.30 vertrekken, 75 minuten na de geplande tijd.
Theo heeft een uur op ons gewacht, maar weer onderweg naar het zuiden gaan de moessons met verhevigde kracht door. De wissers zwiepen op topsnelheid, maar soms blijft het zicht op het wegdek minimaal. Linke soep. Pas bij de afslag richting Nijmegen wordt het wat beter. Bij thuiskomst is de Grubbenvorster zon die er 's morgens nog scheen met de noorderzon verdwenen.

Koi karpers op Changi/Singapore

Vanwege het uit de lucht schieten van vlucht MH17 wordt en niet meer over de Oekraïne gevlogen. Op zijn eerste vlucht naar Nieuw Zeeland was dat nog wel het geval. Singapore Airlines blijkt, zo constateren we bij thuiskomst op het Flight-Track systeem van Flightaware voor de noordelijke route. Flightrader24 bevestigt dit. Om 15.00 uur hangt hij 10 kilometer in de lucht boven Moskou. Daarna zwenkt vlucht SQ323 sterk naar het zuiden. Uzbekistan, Afghanistan en verder richting India. De Afghaanse hoofdstad Kabul wordt aan het einde van de middag gepasseerd. Oef! Politiek rustiger gebieden komen in het vizier. Na 12,5 uur vliegen landt hij op vliegveld Changi in Singapore. Via zijn Smartphone hebben we weer een paar minuten contact via Skype. De luchtvochtigheid blijkt er 92%. Geen reden om de stad in te gaan. Hij kiest voor een van de bioscopen op de gigantische luchthaven. En daarna een hotelkamer om een uur of vijf wat proberen te slapen. Zijn stop in Singapore duurt ongeveer 14 uur.

Om 20.00 uur 's avonds plaatselijke tijd vertrekt hij met vlucht SQ297 van Singapore Airlines naar Christchurch. Bij het reserveren van zijn stoel kon hij nog kiezen voor een lege rij bijna achteraan in het toestel. Maar bij vertrek blijken alle stoelen bezet. Zijn plan om languit gestrekt te gaan gaat dus in rook op. Weg is zijn voornemen om wat uren te slapen tijdens zijn vlucht naar Nieuw Zeeland. Na een paar uur vliegen zien we hem via de Flighttracker boven de Australische woestijnen hangen. Bang voor terroristische luchtdoelraketten hoef je daar in ieder geval niet te zijn.
Een whatsappje even na middernacht (in Grubbenvorst) bericht dat hij veilig is geland in Christchurch. Over anderhalf uur zal hij een binnenlandse vlucht naar Dunedin nemen. Het is koud in Christchurch, meldt hij: 1 graad! Boven nul, dat dan weer wel. We zouden bijna vergeten dat het daar winter is aan het andere eind van de wereld.

Om 03.07 schiet ik wakker van een ping op mijn smartphone. Raymond! "Oké. Zit nu in de taxi onderweg naar huis maar heb zojuist de akeligste vlucht ooit meegemaakt. Zelfs een Kiwi die deze vlucht 2x per week maakt vond het de ergste ooit. Zeer harde wind. Vliegtuig vloog alle kanten op. Bagage stuiterde naar het plafond. Geen overdrijving. Ben klaarwakker nu! Vertel er later meer over." Een paar uur (om 00.05; ik ben net in bed) eerder appte hij nog geruststellend: Zet de wifi ook uit. Tot snel en slaap lekker.
Om half negen 's morgens hebben we weer Skype-contact. Hij zit weer op zijn vertrouwde plek in zijn appartement in de Duncan Street. Pas dan horen we het echte verhaal over zijn horror-vlucht van Christchurch naar Dunedin. Vlucht NZ8083 is een binnenlandse vlucht van Air New Zealand, met een klein toestel, en dus bevattelijker voor extreme weersomstandigheden dan grote Boeings. Aan boord zitten 15-20 passagiers volgens Raymond.

Al meteen na het opstijgen krijgt het de Havilland DHC-8 Series 800 (gehuurd van Air Nelson Trading) last van de extreem harde noordenwind. Het vliegtuig wordt alle kanten uit geslingerd. Ondanks het gebod alle handbagage en kleine koffertjes onder de stoelen op te bergen, slaan sommige passagiers deze oekaze in de wind. Het gevolg laat zich raden. De bagage springt stuiterend door het toestel, tot aan het plafond toe. Levensgevaarlijk. Ondertussen probeert de piloot de vliegende mustang te bedwingen. Op en neer, naar links en naar rechts springt de volbloed. Uiteindelijk slaagt de piloot erin het toestel naar hogere luchtregionen te manoeuvreren. Een bovenwindse move, zou je kunnen zeggen.
Hetzelfde probleem doet zich opnieuw voor als het vliegtuig wil gaan landen in Dunedin. Opnieuw raakt het verzeild in de ziedende draaikolk van de woeste noordenwind. Vlak voor de landing ziet Raymond de landingsbaan bijna haaks op de landingsrichting staan. Het toestel lijkt bijna te klapwieken. Precies op het goede moment slaagt de piloot erin te landen op de runway. Ongetwijfeld met dikke zweetdruppels op het voorhoofd. Maar die hebben alle passagiers ook. Een van de vrouwen aan boord heeft al een hele tijd hysterisch gegild. Met moeite is ze weer tot bezinnen te brengen.

Ik ben nog nooit zo bang geweest, zegt Raymond. Het was echt heel akelig. Ook die Nieuw Zeelander die twee keer per week met dit toestel vliegt, had zoiets nog nooit meegemaakt. Ook hij was erg bang geweest. Eenmaal aan de grond komt de piloot persoonlijk zijn excuses aanbieden aan de passagiers. Hij weet dat ze de schrik van hun leven gehad hebben. Zelf is hij helemaal rood aangelopen. Een teken, dat ook hij behoorlijk door de situatie is geraakt. Hij legt nogmaals waarom hij op een gegeven ogenblik koos voor een koers hoger in de lucht. Zijn verhaal klinkt begrijpelijk.
Vlieg je 19.000 kilometer, over bijna alle brandhaarden van de wereld, en dan overkomt je dit. Op een eenvoudig lijkende vlucht van amper 400 kilometer, en dicht bij huis, Dunedin dan. Nogmaals onderstreept Raymond hoe hij heeft zitten te shaken in het toestel. Vooraf had hij verteld dat vluchten naar Dunedin wel eens terecht komen in dikke mist. Collega's hadden dit wel eens meegemaakt. En dat ze dan door moesten vliegen naar een vliegveld verderop. Maar dat dit zou kunnen gebeuren, daar had hij nog niet over gehoord.

Een paar uur later mailt hij nog: Zo, ik heb het nu tot 21.40 uur volgehouden, tijd om het nest in te duiken. Tot morgen! Die rust heeft ie verdiend. Morgen weer gewoon aan het werk op de University of Otago. Na bijna drie weken buitengaats moet dat weer erg wennen zijn.
Om nog wat meer zicht te krijgen op zijn lange tocht door de lucht, hieronder nog wat flight-tracks van het door hem afgelegde traject:

Terug in Dunedin

SUMMER HOLIDAY VAN 18 - 28 JULI: IK SPEEL VOOR CELBIOLOOG, WIJKZUSTER, PIANIST EN SCHILDER

Raymond logeert 10 dagen in Grubbenvorst. Zo lang aaneengesloten thuis bij pappie en mammie is sinds zijn studententijd in Utrecht niet meer voorgekomen. Na zijn week in Zürich echt vakantie. Of toch niet helemaal?

Al direct na aankomst op vrijdagavond - Wolph en Maurice kwamen in Düsseldorf nog even vast te zitten in de kermis op de Rheinbrücke - worden de  eerste cadeautjes al uitgepakt. Voor Cook Gemma uiteraard een kookboek: de "Pie-Ography" van de Nieuw Zeelandse Jamie Oliver Jo Packam. Uitegeven in de reeks 'Where Women Cook'. De ondertitel spreekt boekdelen: Where Pie Meets Biography - 42 Fabulous Recipes Inspired by 39 Extraordinary Women. Wolph kan aan het werk dus, de komende tijd. 

Voor mij komt er een ander konijn uit de hoek: de vuistdikke Booker Prize 2013 van de 28-jarige Eleanor Catton. The Luminaries, dus. Het 832 pagina's tellende boek speelt zich af in de 19e-eeuwse goudvelden bij Hokitika op het Nieuw-Zeelandse Zuidereiland. Vrij Nederland schrijft er o.a. het volgende over:
Het beginpunt van The Luminaries dan: in de winter van 1866 arriveert er in Hokitika, een stadje aan de zuidelijke westkust van Nieuw-Zeeland dat zijn bestaansrecht voornamelijk ontleent aan de talloze goudzoekers die er neerstrijken, een Schotse heer, Walter Moody. Moody duikt op in het Crown Hotel, waar hij in de rookkamer twaalf mannen aantreft. De mannen – een zootje ongeregeld, uit alle lagen van de bevolking – bespreken de recente gebeurtenissen in het stadje: de verdwijning van de rijkste stadsgenoot, de dood van een kluizenaar en de zelfmoordpoging van een prostituee. Allemaal hebben ze op een of andere wijze een aandeel in die incidenten, en niemand weet van de ander hoe groot dat aandeel precies is.
Daar ga ik een hele kluif aan hebben. Of ik het uit heb, voordat Raymond hier weer terug is (als hij zijn proefschrift vededigt in Nijmegen), kan ik nog niet zeggen. 

Ondanks zijn 'vakantie' is het werk niet helemaal weg. Een nieuwe CRISPR-publicatie is in de maak. Alle collaborators (en die zijn verspreid over de USA, Japan, Nederland en Duitsland) moeten nog hun zegje doen over de laatste wijzigingen die Raymond als 1e auteur op de valreep nog aanbrengt. Sommige van hen brengen eigenhandig wijzigingen aan in de eindversie, zodat alles weer gaat schuiven. Afbeeldingen, annotaties en referenties moeten dan allemaal weer geverifieerd worden. Een dag lang is hij bezig om alle referenties op hun juiste positie en in hun correcte vorm te plaatsen. 
In het kader van deze publicatie  voor het Amerikaanse blad Molecular Cell reist hij op woensdag ook nog dag naar

Wageningen. Hij ziet er zijn 'oude' collega's en heeft een urenlang heeft hij overleg met zijn vroegere 'baas' John. Halverwege de middag wordt er met een aantal van zijn ex-collega's een biertje gedronken in het centrum van Wageningen.

Is er dan helemaal niks om te relaxen? Natuurlijk wel. Maar het is wel heet en benauwd, het grootste deel van zijn Grubbenvorster 10-daagse. Het zijn niet de temperaturen waar Raymond naar uitziet. En dan te bedenken dat het in zijn Dunedin heerlijk winter is.
Bijna dagelijks brengt hij in het kader van zijn nieuwe functie (die van peetoom) een bezoek aan Little Emma. Hij loopt ermee in zijn armen rond om het geblèèr te stoppen. Samen met Lucien geeft hij het verse wicht een wasbeurt. Poepluiers verschoont hij al na een paar dagen met de routine van een wijkzuster. Hij gaat nog net niet helemaal zover dat hij haar de borst geeft. Die klus laat hij toch maar over aan Karlijn. 

Misschien heeft hij er toch een bijdrage geleverd aan de snelle groei en gewichtstoename van Little Emma, want op dinsdag 29 juli - Raymond zit op dat moment uit te hijgen in Singapore, wacht er op zijn vlucht naar Christchurch - sturen Maurice en Karlijn de actuele data door: een gewichtstoename van 1 kilo in 3 weken; daarnaast is Little Emma in die periode opgerekt van 48 naar 52 centimeter. Plofkippen bestaan. Plofbaby's nu ook.

Thuis zet hij zich (verpozing tussen het CRISPR-wer) met enige regelmaat voor de piano. Oefent er zijn oude stukjes. Maar veel tijd  steekt hij in het bijschaven van de filmmuziek van de Pirates of the Caribbean. Hij download zelfs nog een hyperlastige variant daarvan, gespeeld door de pianovirtuoos Jarrod Radnich; print diens partituur uit en oefent zich te pletter. Hij maakt vorderingen, maar hij zal moeten wachten tot zijn volgende bezoek hier om er de finishing touch aan te geven.
Op een van de vele zonnige dagen staat Lucien te schilderen aan zijn grote Kroatische landschap. De acrylverf droogt bijna al in het penseel op. Voor het eerst ("ik kan niet schilderen") hanteert hij het penseel, al is het maar voor de foto. Misschien komt het er nog ooit van. Zelf denk ik dat hij zich maar moet blijven concentreren op het klavier. 
De video-opname van Pirates of the Caribbean staat hieronder. Klik op START en maak hem FULL SCREEN. Pianist Raymond in actie. 

MEINE TAGE IN ZÜRICH: 12 - 18 JULI 2014

Zaterdag 11 juli aangekomen voor bijna een week Zürich. Het verslag volgt binnenkort.
Mijn presentatie doe ik op woensdag 16 juli, halverwege de middag. Aan het einde de dag, vanaf 18.45 uur is er met genodigden van de conferentie een Dinner Cruise on Lake Zurich. 

In het programma staat mijn onderdeel vermeld als:
Raymond Staals, NZ - Priming in the Type I-F CRISPR-Cas system triggers local, strand unspecific spacer acquisition, distinct from the Type I-E system.
Voor het volledige programma van de conferentie (14-18 juni 2014), klik je op: Conferentie Zürich

Het programma is behoorlijk vol. Lezingen, workshops en informeel collegiaal overleg volgen elkaar op. Soms gaat het 's avonds nog door. Als spreker voor een 500-koppig publiek kan ik gratis gebruik maken van alle lunches en andere versnaperingen. Het diner op het meer van Zürich is uiteraard gratis. Tussen de bedrijven door een biertje in het centrum van de stad. En de biertjes mogen hier groot zijn, ze zijn ook exponentieel duur. Maar Zürich is een prachtige stad. Maar heet in deze week. En dat vind ik dan weer net iets minder.
De conferentie vindt plaats in de Eidgenössische Technische Hochschule Zürich (volgens het congresboek: Swiss Federal Institute of Technology), het ETH.

de Eidgenössische Technische Hochschule Zürich

Mijn appartement ligt op een afstand van nog geen 10 minuten lopen. Ideaal. Ruim. En schoon. Hoe kan het ook anders in Zwitserland. Zie/klik op de website: appartement Zürich
Ik heb na afloop ook nog een positieve review erover geschreven:

I really enjoyed my stay at Erik's place: it was very clean and well equipped. Most of all, Erik is a fantastic host, who really made sure that everything was well organized. Lastly, Erik's appartment has a very convenient location, next to the railway station, which was therefore also easy to find. In summary: highly recommended for people who want to visit Zurich.
juli 2014

Hauptbahnhof Zürich

Op vrijdagmiddag om 17.00 uur stap ik in de ICE naar Düsseldorf. Daar zullen moeder Gemma en jonge vader Maurice mij afhalen op het Hauptbahnhof. Ik kom daar om 22.30 uur 's avonds aan. Tegen middernacht in Grubbenvorst. Effe vakantie. En mijn nieuwe job van Emma's peetoom verzilveren.

OP DE VLUCHT, MAAR: PROEFSCHRIFT GOEDGEKEURD!!!

Ik ben op de vlucht. Zou Raymond kunnen zeggen. Ik doe het in zijn plaats. Want hijzelf is onderweg. Maar eigenlijk zijn het 3 achtereenvolgende vluchten, van Dunedin naar Zürich. Om zijn vluchten te volgen klik je op Singapore Airlines. Dan krijg je dit scherm. Ik ben net wakker, en hij is om 07.50 uur (Nederlandse tijd) net Australië over gevlogen.

Op donderdag 10 juli 21.30 uur (NL-tijd) vertrekt hij uit Dunedin naar Christchurch. Van daaruit vliegt hij op vrijdag 11 juli 00.50 uur (NL-tijd) door naar Singapore. Om 11.45 uur (NL-tijd) komt hij daar aan. Daar een tijd wachten/rusten, en om 19.20 uur weer vertrekken. Op zaterdag 12 juli komt hij om 08.00 uur aan in Zürich. 
Zijn vluchtschema ziet er als volgt uit:

11 juli Dunedin - Christchurch - vlucht NZ 5012
11 juli Christchurch - Singapore - vlucht SQ 298
12 juli Singapore - Zürich - vlucht SQ 346

De vluchten zijn altijd te volgen met het tracking systeem van FlightAware, klik op: Vluchtstatus (www.nl.flightaware.com). Eerst een binnenlandse vlucht mer Air New Zealand van Dunedin naar Christchurch. Daarna vliegt hij met een Boeing 777-200 van Singapore Airlines van Christchurch via Singapore (tussenstop op vliegveld Changi) naar Zürich. Het toestel:

Om 12.58 stuurt hij een korte video uit Singapore. Het is er net zo broeierig als op de heenreis. Toen had hij 14 uur om er te bivakkeren, nu maar 6 uur. Op de video zie je een verschrikkelijke hoosbui met onweer. Niet echt omstandigheden om de stad in te gaan. Hij meldt dat hij zich even op gaat frissen op de luchthaven. De beelden. 

Vlak voordat hij moet boarden voor zijn vlucht naar Zürich krijgt hij een mail van zijn promotor Ger Pruijn in Nijmegen dat zijn proefschrift is goedgekeurd door de manuscript-commissie. Raymond wordt toegelaten tot de verdediging van zijn proefschrift, zo wordt het omschreven in de mail. In een bijgevoegd pdf-bestand wordt de hele procedure tot en met de planning van de datum nog eens uitvoerig uitgelegd.

LITTLE EMMA MEETS GODFATHER RAYMOND IN QUEENSTOWN

Met acht collega's een lang weekend naar Queenstown, met de auto. Een rit van zo'n 300 kilometer. Peter heeft ons een extra vrije dag bezorgd, zodat we al op vrijdag weg kunnen. Zondagavond terug. Een extra lang weekend dus. Iets meer dan de helft wil er de ski's onderbinden. Zelfs hou ik mijn eigen schoenen aan. Bovendien heb ik nog wat werk te doen tussen de bedrijven door, want een artikel voor Molecular Cell wacht op afronding. De tijd tussen al die bedrijven door (maaltijden, uitgaan, drinken) blijkt in de praktijk wat minder ruim dan ik van tevoren inschatte. Ik had het kunnen weten.
Hoewel het hier winter is, en op de hoge bergen rondom het meer behoorlijk veel sneeuw ligt, valt het in de stad wel mee. Maar het weer is goed te hebben, het vriest niet ('s nachts een paar graden). De rit ernaartoe is schitterend.
Queenstown zelf is een stadje van 10.000 inwoners en ligt aan het grote Wakatipumeer. De bergketen op de achtergrond wordt de Remarkables genoemd, de toppen ervan lopen op tot 2340 meter. Het was een belangrijke locatie die gebruikt is bij de verfilming van The Lord of the Rings. KLIK OP DE FOTO'S OM ZE TE VERGROTEN.

Op zondagmorgen (mijn kater van vannacht is nog lang niet voorbij, want het was weer heftig) krijg ik door dat er bij Maurice en Karlijn een dochter geboren is. Hier is het dan al zondag, en ik ben extra vroeg opgestaan om naar de WK-voetbalwedstrijd Nederland - Costa Rica te kijken.

Het is een meisje: Emma!. Niet Gemma, en ik ben peetoom, de Godfather dus. Emma blijkt een vedergewicht: 2845 gram, maar helemaal gezond, hoewel de bevalling nogal moeizaam verliep. Een tangverlossing in het ziekenhuis van Boxmeer, waar Karlijn 'logeerde', en Maurice ook trouwens. Ik spreek Maurice nog even via Viber, en ook de jonge vader heeft het overleeft. Over een paar weken zal ik met eigen ogen kunnen zien of hij wel alles goed vertelt heeft. 

Met mijn collega's: Peter, Ron, Adrian, Anne en Bridget, in The Cowboy Bar

Hieronder een aantal foto's die ik zelf nog gemaakt heb op de weg naar Queenstown, en in het stadje zelf. Sommige dorpjes die we bezoeken in de omgeving van het meer lijken wel Amerikaanse cowboydorpen, zoals Arrowtown. En dat niet zo gek, want vroeger werden ze bevolkt door goudzoekers. Wat de bevolking betreft: veel nationaliteiten. Opvallend veel Chinezen, en andere gelukszoekers. Kortom: je kunt je hier prima vermaken. 
Op de foto hierboven een aantal collega's van me. Het is in een van de vele pubs hier. Zeker in de winter is het een levendig stadje vanwege de vele wintersporters.
Ondertussen is het uitzicht vanuit het appartement dat we gehuurd hebben fantastisch: uitzicht op het meer.

WERKEN AAN DE COVER VAN HET PROEFSCHRIFT

Ik heb nog steeds een opdracht liggen van Raymond: het ontwerpen van de cover van zijn proefschrift. Die opdracht ligt er al een hele tijd. De tijd begint eigenlijk te dringen. Maar het liefst werk ik onder een zekere druk. En die druk is er gisteren gekomen.
Want bij de orthopeed kreeg ik te horen dat er toch een operatie uitgevoerd gaat worden aan mijn volledig doorgescheurde rotator cuff pees bij het linker schoudergewricht. Althans, de bovenste pees, de supraspinatus. De eveneens doorgescheurde onderliggende pees, de infraspinatus, was niet meer bruikbaar. To bad to repair. Over twee weken, op 15 juli is het zover. En na de operatie wordt de linker arm een aantal weken gefixeerd. Wat inhoudt dat ik zowat een verbod op bewegen krijg van dat lichaamsdeel. Werk aan de winkel dus. Bovendien staat op 18 juli Raymond zelf voor de deur. Hij komt dan met de trein vanuit Zürich (na afloop van zijn congres) naar Grubbenvorst om een dag of tien vakantie te vieren. Op 28 juli vertrekt hij dan vervolgens weer richting Far Down Under. Conclusie
van dit alles: uiterlijk 15 juli moet de cover klaar zijn.
Maar misschien voldoet het ontwerp wel niet aan al zijn wensen, en zijn de door mij gefabriceerde afbeeldingen wetenschappelijk volledig onverantwoord. Dan houdt het natuurlijk ook op.

Van Raymond heb ik al de nodige informatie gekregen, in woord en in beeld. Aan mij om wat bij te bedenken. Hij schreef er o.a. het volgende over:

Het draait natuurlijk allemaal om het exosoom: een eiwitcomplex (= een groot complex wat uit verschillende eiwitten bestaat) wat in iedere levende cel aanwezig is; en elke levensvorm heeft wel een soort exosoom. Kortom, een essentieel onderdeel van cellulair leven.

Wat doet het exosoom? Het zorgt voor de juiste RNA huishouding in een cel. RNA is een kopie van een klein stukje van je DNA. In je DNA staan alle ‘opdrachten’ om een cel goed te laten functioneren. Natuurlijk zijn niet alle ‘opdrachten’ gelijkertijd nodig (voorbeeld: je eet iets, en er moet maagsap worden aangemaakt, zonder te eten is dit maagsap niet nodig). Als een ‘opdracht’ nodig is, zal dit worden afgelezen van het DNA en er wordt dan een kopie gemaakt van die ‘opdracht’. Zo’n kopie is dus RNA. RNA zorgt vervolgens dat die ‘opdracht’ wordt uitgevoerd.

 

Het exosoom kan maar 1 ding: RNA afbreken. Dat zorgt er niet alleen voor dat een ‘opdracht’ verdwijnt als hij niet meer nodig is (RNA helemaal afbreken), maar kan ook zorgen
dat  RNA volwassen wordt (gedeeltelijke RNA afbraak). Dit laatste komt omdat als RNA wordt gemaakt, deze eigenlijk nog te lang is (hij is onvolwassen). Het exosoom haalt er
dan een stuk af, zodat deze functioneel wordt (= volwassen, mature). Natuurlijk zijn er heel veel soorten RNA, een vaak gebruikte definitie is dan ook: “The exosome is a multisubunit protein complex involved in the degradation and maturation of a wide variety of RNA species”

Nu is een aantal jaren geleden gebleken dat exosomen uit mensen en gist (een belangrijk studieobject in de biologie) helemaal inactief zijn, oftwel: ze doen helemaal niks!
Dat was natuurlijk een beetje raar. Gelukkig hebben ze al eerder een ander eiwit gevonden (“Rrp6” in gist, “PM/Scl-100” in de mens) wat aan het exosoom kan binden en
zorgt voor de activiteit (RNA afbraak) van het complex. Maar dit kan niet de gehele verklaring zijn, omdat PM/Scl-100 (of Rrp6) niet overal voorkomt. In gist is dat opgelost
toen ze nog een ander eiwit vonden wat “Dis3” heet, en deze was wel verantwoordelijk voor alle activiteit van het exosoom. “Dis3” bestaat ook in de mens, maar na meer
dan 10 jaar heeft niemand kunnen aantonen, dat deze kan binden aan het menselijke exosoom en daardoor ook niet kan zorgen voor de activiteit.

Nu heb ik een ander (tot nu toe onontdekt) eiwit gevonden (“Dis3-like 1”), wat wel kan binden aan het exosoom en voor activiteit zorgt. In mijn artikelen laat ik de ontdekking

van dit eiwit zien (en zijn bijdrage aan de activiteit van het exosoom). Vervolgens heb ik een nieuwe RNA-afbraak route gevonden waar Dis3-like 1 een belangrijke rol in speelt.

Als laatste laat ik zien hoe de activiteiten van PM/Scl-100 en Dis3-like 1 op elkaar worden afgestemd.

De afbeeldingen in dit blog geven de stand van zaken weer. Meer niet. Maar voordat je bezig bent heb je zijn afbeeldingen bestudeerd. Die zijn natuurlijk als artiest niet 1 op 1 te gebruiken in het ontwerp. Dat moet iets creatievers worden, zonder de uitgangspunten van Raymond geweld aan te doen. Of het gaat lukken weet je van tevoren niet. Wordt het niks, of voldoet het niet aan de voorwaarden, lees de wetenschappelijke onderbouwing van Raymond, dan gaat alles na afloop de prullenbak in. Of bewaar ik voor het archief.