Ook nu weer een blog dat in teamverband wordt geproduceerd tussen Raymond en zijn Ghostwriter. De data worden twee dagen lang verzameld in de Grubbenvorster headquarters, de actuele info levert Raymond via Skype en Whatsapp. De communicatie verloopt probleemloos tijdens de 19.000 kilometer lange reis van Amsterdam naar Dunedin. Tijdens de tussenstops (Singapore, Christchurch, Dunedin) is er een aantal keren visueel en mobiel contact. De wereld lijkt een dorp geworden.
Ondanks aanvankelijke wegwuifgedrag van Raymond rijdt tegen half acht 's morgens de taxi van Theo Lichteveld voor. Hij zal ons (Gemma, Raymond en ik) naar Schiphol brengen. Tot Tiel verloopt de reis gesmeerd. Vanaf dat punt trekken zware regenbuien over ons heen. Dat zal tot Schiphol duren. En zelfs op de weg terug nadat we afscheid genomen hebben van Raymond. Blijken we in de natste dag van het jaar verzeild te zijn geraakt. Zware moessons plenzen neer op het asfalt van de 5-baans A2 tussen Utrecht en Amsterdam. Het water vindt geen escape, het wegdek staat blank. Verschillende keren manen de matrixborden ons tot het matigen van de snelheid tot 50 km/u. Overbodige aanwijzingen, want vaak verloopt de rit stapvoets, of staan we stil. Toch zijn we ruim op tijd op Schiphol: half tien. Om 11.15 staat zijn vlucht gepland.
We worden afgeleverd bij Terminal 3. Voor de vertrekhal ligt een 500 vierkante meter bloementapijt voor de 298 slachtoffers van vlucht MH17 van Malaysia Airways. Een indrukwekkend en hallucinerend gezicht. Er branden kaarsen en er staan tientallen tafeltjes opgesteld waar het condoleance-boek kan worden getekend. Vertrekkende reizigers blijven het dikke bloementapijt aanvullen. Een bezweringsritueel, lijkt het.
Het inchecken verloopt gesmeerd. We drinken nog een kop te dure Schipholkoffie in de vertrekhal. En dan is tijd om afscheid te nemen. We zwaaien hem uit als hij in de richting van Gate G5 loopt. En weg is ie, verdwenen achter de glazen deuren.
Wat we in de vertrekhal al hadden zien aangekondigd gaat ook voor Raymond gelden. Vanwege de barre weersomstandigheden zullen de hele dag bijna alle vluchten vanaf Schiphol flink vertraging oplopen. Uiteindelijk zal Raymond pas om 12.30 vertrekken, 75 minuten na de geplande tijd.
Theo heeft een uur op ons gewacht, maar weer onderweg naar het zuiden gaan de moessons met verhevigde kracht door. De wissers zwiepen op topsnelheid, maar soms blijft het zicht op het wegdek minimaal. Linke soep. Pas bij de afslag richting Nijmegen wordt het wat beter. Bij thuiskomst is de Grubbenvorster zon die er 's morgens nog scheen met de noorderzon verdwenen.
 |
| Koi karpers op Changi/Singapore |
Vanwege het uit de lucht schieten van vlucht MH17 wordt en niet meer over de Oekraïne gevlogen. Op zijn eerste vlucht naar Nieuw Zeeland was dat nog wel het geval. Singapore Airlines blijkt, zo constateren we bij thuiskomst op het Flight-Track systeem van Flightaware voor de noordelijke route. Flightrader24 bevestigt dit. Om 15.00 uur hangt hij 10 kilometer in de lucht boven Moskou. Daarna zwenkt vlucht SQ323 sterk naar het zuiden. Uzbekistan, Afghanistan en verder richting India. De Afghaanse hoofdstad Kabul wordt aan het einde van de middag gepasseerd. Oef! Politiek rustiger gebieden komen in het vizier. Na 12,5 uur vliegen landt hij op vliegveld Changi in Singapore. Via zijn Smartphone hebben we weer een paar minuten contact via Skype. De luchtvochtigheid blijkt er 92%. Geen reden om de stad in te gaan. Hij kiest voor een van de bioscopen op de gigantische luchthaven. En daarna een hotelkamer om een uur of vijf wat proberen te slapen. Zijn stop in Singapore duurt ongeveer 14 uur.
Om 20.00 uur 's avonds plaatselijke tijd vertrekt hij met vlucht SQ297 van Singapore Airlines naar Christchurch. Bij het reserveren van zijn stoel kon hij nog kiezen voor een lege rij bijna achteraan in het toestel. Maar bij vertrek blijken alle stoelen bezet. Zijn plan om languit gestrekt te gaan gaat dus in rook op. Weg is zijn voornemen om wat uren te slapen tijdens zijn vlucht naar Nieuw Zeeland. Na een paar uur vliegen zien we hem via de Flighttracker boven de Australische woestijnen hangen. Bang voor terroristische luchtdoelraketten hoef je daar in ieder geval niet te zijn.Een whatsappje even na middernacht (in Grubbenvorst) bericht dat hij veilig is geland in Christchurch. Over anderhalf uur zal hij een binnenlandse vlucht naar Dunedin nemen. Het is koud in Christchurch, meldt hij: 1 graad! Boven nul, dat dan weer wel. We zouden bijna vergeten dat het daar winter is aan het andere eind van de wereld.
Om half negen 's morgens hebben we weer Skype-contact. Hij zit weer op zijn vertrouwde plek in zijn appartement in de Duncan Street. Pas dan horen we het echte verhaal over zijn horror-vlucht van Christchurch naar Dunedin. Vlucht NZ8083 is een binnenlandse vlucht van Air New Zealand, met een klein toestel, en dus bevattelijker voor extreme weersomstandigheden dan grote Boeings. Aan boord zitten 15-20 passagiers volgens Raymond.
Al meteen na het opstijgen krijgt het de Havilland DHC-8 Series 800 (gehuurd van Air Nelson Trading) last van de extreem harde noordenwind. Het vliegtuig wordt alle kanten uit geslingerd. Ondanks het gebod alle handbagage en kleine koffertjes onder de stoelen op te bergen, slaan sommige passagiers deze oekaze in de wind. Het gevolg laat zich raden. De bagage springt stuiterend door het toestel, tot aan het plafond toe. Levensgevaarlijk. Ondertussen probeert de piloot de vliegende mustang te bedwingen. Op en neer, naar links en naar rechts springt de volbloed. Uiteindelijk slaagt de piloot erin het toestel naar hogere luchtregionen te manoeuvreren. Een bovenwindse move, zou je kunnen zeggen.
Hetzelfde probleem doet zich opnieuw voor als het vliegtuig wil gaan landen in Dunedin. Opnieuw raakt het verzeild in de ziedende draaikolk van de woeste noordenwind. Vlak voor de landing ziet Raymond de landingsbaan bijna haaks op de landingsrichting staan. Het toestel lijkt bijna te klapwieken. Precies op het goede moment slaagt de piloot erin te landen op de runway. Ongetwijfeld met dikke zweetdruppels op het voorhoofd. Maar die hebben alle passagiers ook. Een van de vrouwen aan boord heeft al een hele tijd hysterisch gegild. Met moeite is ze weer tot bezinnen te brengen.
Ik ben nog nooit zo bang geweest, zegt Raymond. Het was echt heel akelig. Ook die Nieuw Zeelander die twee keer per week met dit toestel vliegt, had zoiets nog nooit meegemaakt. Ook hij was erg bang geweest. Eenmaal aan de grond komt de piloot persoonlijk zijn excuses aanbieden aan de passagiers. Hij weet dat ze de schrik van hun leven gehad hebben. Zelf is hij helemaal rood aangelopen. Een teken, dat ook hij behoorlijk door de situatie is geraakt. Hij legt nogmaals waarom hij op een gegeven ogenblik koos voor een koers hoger in de lucht. Zijn verhaal klinkt begrijpelijk.
Vlieg je 19.000 kilometer, over bijna alle brandhaarden van de wereld, en dan overkomt je dit. Op een eenvoudig lijkende vlucht van amper 400 kilometer, en dicht bij huis, Dunedin dan. Nogmaals onderstreept Raymond hoe hij heeft zitten te shaken in het toestel. Vooraf had hij verteld dat vluchten naar Dunedin wel eens terecht komen in dikke mist. Collega's hadden dit wel eens meegemaakt. En dat ze dan door moesten vliegen naar een vliegveld verderop. Maar dat dit zou kunnen gebeuren, daar had hij nog niet over gehoord.
Een paar uur later mailt hij nog: Zo, ik heb het nu tot 21.40 uur volgehouden, tijd om het nest in te duiken. Tot morgen! Die rust heeft ie verdiend. Morgen weer gewoon aan het werk op de University of Otago. Na bijna drie weken buitengaats moet dat weer erg wennen zijn.
Om nog wat meer zicht te krijgen op zijn lange tocht door de lucht, hieronder nog wat flight-tracks van het door hem afgelegde traject:
Terug in Dunedin
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reactie kan hier