SUMMER HOLIDAY VAN 18 - 28 JULI: IK SPEEL VOOR CELBIOLOOG, WIJKZUSTER, PIANIST EN SCHILDER

Raymond logeert 10 dagen in Grubbenvorst. Zo lang aaneengesloten thuis bij pappie en mammie is sinds zijn studententijd in Utrecht niet meer voorgekomen. Na zijn week in Zürich echt vakantie. Of toch niet helemaal?

Al direct na aankomst op vrijdagavond - Wolph en Maurice kwamen in Düsseldorf nog even vast te zitten in de kermis op de Rheinbrücke - worden de  eerste cadeautjes al uitgepakt. Voor Cook Gemma uiteraard een kookboek: de "Pie-Ography" van de Nieuw Zeelandse Jamie Oliver Jo Packam. Uitegeven in de reeks 'Where Women Cook'. De ondertitel spreekt boekdelen: Where Pie Meets Biography - 42 Fabulous Recipes Inspired by 39 Extraordinary Women. Wolph kan aan het werk dus, de komende tijd. 

Voor mij komt er een ander konijn uit de hoek: de vuistdikke Booker Prize 2013 van de 28-jarige Eleanor Catton. The Luminaries, dus. Het 832 pagina's tellende boek speelt zich af in de 19e-eeuwse goudvelden bij Hokitika op het Nieuw-Zeelandse Zuidereiland. Vrij Nederland schrijft er o.a. het volgende over:
Het beginpunt van The Luminaries dan: in de winter van 1866 arriveert er in Hokitika, een stadje aan de zuidelijke westkust van Nieuw-Zeeland dat zijn bestaansrecht voornamelijk ontleent aan de talloze goudzoekers die er neerstrijken, een Schotse heer, Walter Moody. Moody duikt op in het Crown Hotel, waar hij in de rookkamer twaalf mannen aantreft. De mannen – een zootje ongeregeld, uit alle lagen van de bevolking – bespreken de recente gebeurtenissen in het stadje: de verdwijning van de rijkste stadsgenoot, de dood van een kluizenaar en de zelfmoordpoging van een prostituee. Allemaal hebben ze op een of andere wijze een aandeel in die incidenten, en niemand weet van de ander hoe groot dat aandeel precies is.
Daar ga ik een hele kluif aan hebben. Of ik het uit heb, voordat Raymond hier weer terug is (als hij zijn proefschrift vededigt in Nijmegen), kan ik nog niet zeggen. 

Ondanks zijn 'vakantie' is het werk niet helemaal weg. Een nieuwe CRISPR-publicatie is in de maak. Alle collaborators (en die zijn verspreid over de USA, Japan, Nederland en Duitsland) moeten nog hun zegje doen over de laatste wijzigingen die Raymond als 1e auteur op de valreep nog aanbrengt. Sommige van hen brengen eigenhandig wijzigingen aan in de eindversie, zodat alles weer gaat schuiven. Afbeeldingen, annotaties en referenties moeten dan allemaal weer geverifieerd worden. Een dag lang is hij bezig om alle referenties op hun juiste positie en in hun correcte vorm te plaatsen. 
In het kader van deze publicatie  voor het Amerikaanse blad Molecular Cell reist hij op woensdag ook nog dag naar

Wageningen. Hij ziet er zijn 'oude' collega's en heeft een urenlang heeft hij overleg met zijn vroegere 'baas' John. Halverwege de middag wordt er met een aantal van zijn ex-collega's een biertje gedronken in het centrum van Wageningen.

Is er dan helemaal niks om te relaxen? Natuurlijk wel. Maar het is wel heet en benauwd, het grootste deel van zijn Grubbenvorster 10-daagse. Het zijn niet de temperaturen waar Raymond naar uitziet. En dan te bedenken dat het in zijn Dunedin heerlijk winter is.
Bijna dagelijks brengt hij in het kader van zijn nieuwe functie (die van peetoom) een bezoek aan Little Emma. Hij loopt ermee in zijn armen rond om het geblèèr te stoppen. Samen met Lucien geeft hij het verse wicht een wasbeurt. Poepluiers verschoont hij al na een paar dagen met de routine van een wijkzuster. Hij gaat nog net niet helemaal zover dat hij haar de borst geeft. Die klus laat hij toch maar over aan Karlijn. 

Misschien heeft hij er toch een bijdrage geleverd aan de snelle groei en gewichtstoename van Little Emma, want op dinsdag 29 juli - Raymond zit op dat moment uit te hijgen in Singapore, wacht er op zijn vlucht naar Christchurch - sturen Maurice en Karlijn de actuele data door: een gewichtstoename van 1 kilo in 3 weken; daarnaast is Little Emma in die periode opgerekt van 48 naar 52 centimeter. Plofkippen bestaan. Plofbaby's nu ook.

Thuis zet hij zich (verpozing tussen het CRISPR-wer) met enige regelmaat voor de piano. Oefent er zijn oude stukjes. Maar veel tijd  steekt hij in het bijschaven van de filmmuziek van de Pirates of the Caribbean. Hij download zelfs nog een hyperlastige variant daarvan, gespeeld door de pianovirtuoos Jarrod Radnich; print diens partituur uit en oefent zich te pletter. Hij maakt vorderingen, maar hij zal moeten wachten tot zijn volgende bezoek hier om er de finishing touch aan te geven.
Op een van de vele zonnige dagen staat Lucien te schilderen aan zijn grote Kroatische landschap. De acrylverf droogt bijna al in het penseel op. Voor het eerst ("ik kan niet schilderen") hanteert hij het penseel, al is het maar voor de foto. Misschien komt het er nog ooit van. Zelf denk ik dat hij zich maar moet blijven concentreren op het klavier. 
De video-opname van Pirates of the Caribbean staat hieronder. Klik op START en maak hem FULL SCREEN. Pianist Raymond in actie.