NAGEKOMEN BERICHTEN UIT FAR DOWN UNDER

Om verschillende redenen is het een hectische periode. Terwijl mijn werk aan de University of Otago meer dan de volle aandacht vraagt, had ik de afgelopen weken ook nog de zorg voor het adequaat en op tijd aanleveren van mijn artikel in Cell. Op het laatst eisten de Yanks nog dat de resolutie van het coverontwerp, gemaakt door mijn vader, in een veel hogere resolutie diende te worden aangeleverd. De afbeelding moest als RAW- of TIF-bestand worden aangeleverd. Daarvoor werd amper vijf uur de tijd gegeven. Terwijl ik op het punt stond het bed op te zoeken, immers voor mij laat op de avond. Uiteindelijk is het allemaal op de valreep gelukt. Ded heeft nieuwe opnamen gemaakt en die opgestuurd. Oef!

Een ander veel tijd vergend project is nog steeds mijn promotie in Nijmegen, gepland op 9 januari 2015. Aanpassingen aan het proefschrift, en het afwerken van een aantal zaken zoals dankwoord, referenties, lijst van publicaties, cv kosten allemaal extra tijd. Maar vooral het opnieuw verwerken van alle afbeelding, ook die in een hoge resolutie aan te leveren, koste me zowat een weekend. Terwijl ik op de Taieri Gorge Railway, mijn verjaardagscadeau, had willen stappen. Het weer was prachtig op zondag, maar helaas.

De afgelopen tijd dus weinig tijd gehad om buitenshuis te ontspannen. Wel waren er andere avondactiviteiten waar ik mijn kop moest laten zien: het afscheid van Anne (terug naar Nederland), ik heb nog een presentatie gehouden voor de board van de universiteit, uiteraard met diner na afloop, en ook mijn nieuwe huisgenoot Sebastian kan ik niet zo maar links laten liggen. Hij heeft inmiddels verschillende mogelijke woonruimtes bezocht, en zal dus misschien op korte termijn op zichzelf wonen. En uiteraard moet ik boodschappen doen, vaak laat ik me dan per taxi terug naar huis rijden. Een paar dagen geleden kreeg ik bij het inladen de laadklep (achter) tegen mijn voorhoofd, met een kleine hoofdwond tot gevolg.

Een paar weken geleden kreeg ik ook nog wat foto's door van het congres in Zürich (juli), o.a. een groepsfoto waarop alle deelnemers te zien zijn. Een behoorlijk groot gezelschap. Het was even zoeken, maar ik kon me terug vinden.

Voor mijn verjaardag op 16 oktober kreeg ik verschillende kaarten toegestuurd. Gewoon met de post, en dat is een wereldreis voor zo'n stuk papier. Die van petekind Emma was te laat, maar ik neem het haar toch maar niet kwalijk. Misschien moet ik de vader er maar eens op aanspreken, dat hij zijn eigen kind op tijd die kaart laat schrijven. Die van mum en ded was er zelfs een dag voor mijn verjaardag, met de vermelding dat mijn cadeau per trein zou komen. Dat was dus de Taieri dagtrip van Dunedin naar Middlemarch. Omdat het langzaam meer zomer wordt hier, krijg ik hopelijk binnenkort echt de gelegenheid om de voucher te verzilveren. Sterker nog: ik mag er 2 verzilveren, want ik mag ook nog een reisgenoot meenemen.