MALS VLEES, DAT GAAT ER WEL IN - ENJOY YOUR VENISSON

voor de juiste tijd in Dunedin, klik op: hoe laat is het in Dunedin?

Aan de vooravond van Maurice zijn verjaardag stuurt Raymond weer zijn inmiddels gebruikelijke setje foto's. Deze keer ligt de focus op het vlees. Mals vlees, zo te zien. De plaatjes zijn genomen in Peter's Kitchen die uitzicht biedt op downtown en op een helling met zuchtende auto's. Buiten schijnt de zon ongegeneerd fel.
Ondertussen zijn de heren druk in de weer met het bordklaar maken van grote hompen duur rundvlees. Het mag wat kosten, zo te zien. Terwijl wij hier zitten te knagen aan een onontwarbaar kluwen spaghetti dat bedolven ligt onder een kledder afgeprijst gehakt, doen de heren alsof ze gaan aanschuiven in een 5-sterren restaurant. 

De Dunedinse chickies zijn tactisch buiten het beeld van de camera gehouden. Die zitten ongetwijfeld al hongerig aan tafel. In luchtige kledij uiteraard. Immers buiten schijnt de zon, en binnen sist het vlees. 
Dit soort taferelen werpt vragen op. Want, wat we tot nu toe aan foto's ontvangen hebben van Raymond, lijken die allemaal afkomstig uit toeristische resorts. Bounty-eilanden, Van zijn werk aan de University of Otago geen spoor. We zullen zelf ernaartoe moeten reizen om te verifiëren of er ook nog research gepleegd wordt aan het instituut voor Microbiology & Immunology. 

Het is met tegenzin. Maar hieronder de verse plaatjes uit Peter's Kitchen. En Raymond als meesterkok Gordon Ramsay of Jamie Oliver aan het werk. 

Masterchef Raymond aan het werk

Collega Peter heeft twee berenlullen gescoord

VENISSON: WAAR HET HERT VAN VOL IS

Een paar dagen later volgt er een correctie van Raymond. Het vlees is niet duur, en gewoon van hert gemaakt. Het deer wordt hier VENISSON genoemd. Jarenlang werd de jacht erop gestimuleerd door er een premie op te zetten voor elk neergeknald dier. Op dit ogenblik zijn die premies vervallen, maar er wordt nog altijd stevig op gejaagd.

Een collega van Raymond brengt regelmatig een bloederige vuilniszak vol gestripte venisson mee naar het werk. Om het lillende vlees bijna gratis uit te delen aan collega's. Peter's vrieskist zit er vol mee. Ook Raymond heeft een volle zak mee naar huis gesleept een paar dagen geleden. Voor 20 Nieuw Zeelandse dollars, een euro of 12 à 13. 

Als wilde beesten verslinden ze, Peter en Raymond, vervolgens het malse vlees. Of verwerken ze het in een stevige stew. Ik zie Raymond binnenkort zelf nog op jacht gaan. Crocodile Dundee. Of Crocodile Dunedin. The Deer Hunter. Je vult het maar in. Enjoy your meal! 

RAYMOND O'HANLON DOWN UNDER

Hij lijkt wel of hij ons helemaal de ogen uit wil steken met zijn vakantiekiekjes. Het weekend is nog niet begonnen of hij trekt als Raymond O'Hanlon over de stranden Down Under. 
Terwijl hier in de Oekraïne de Derde Wereldoorlog op uitbarsten staat, Geert Wilders als nazi-propaganda minister Joseph Goebbels het contingent Marokkanen sterk wil reduceren en De Haag op het punt staat 58 wereldleiders (onder wie de presidenten Obama en Poetin) te ontvangen voor de Nucleaire Top, doet Raymond alsof hij op een andere planeet zit.
Vanmorgen stuurt hij via WhatApp een verse serie vakantiekiekjes. Zie hem daar staan op een zonnig strand aan de Baai van Dunedin! Zonnetje erbij. Terwijl het hier amper 10 graden scoort, en met regelmaat een plensbui naar beneden dondert. Als klap op de vuurpijl zie we hiet op het basisstation in Grubbenvorst al dagen bezig zijn door hem achtergelaten spullen te classificeren en op te bergen. Het is met tegenzin, maar verderop in dit verhaal een aantal van zijn foto's.

Op zaterdag 22 maart gaat Raymond O'Hanlon zelf op stap, zonder zijn vaste gids Peter. Dat zal Raymond O'Hanlon in de problemen brengen. Want zich met kapmessen een doorgang hakkend door de oerwouden in de heuvels rondom Dunedin, raakt hij al snel het spoor bijster. Vaste gids Peter had hem vooraf nog zo gewaarschuwd: "Je gaat verdwalen".
Maar Raymond O'Hanlon slaat diens goede raad in de wind. En Raymond O'Hanlon kapt intussen maar door. Na een paar uur slaat de radeloosheid toe, terwijl de muskieten hem zowat lek geprikt hebben. Ten einde raad grijpt hij naar zijn smartphone. Gelukkig heeft Peter zijn GPS ingeschakeld, zodat hij de verdoolde Raymond O'Hanlon snel kan traceren. Niet veel later wordt de uitgeputte fellow op de achterbank van Peters auto gedumpt. Snel naar Barclay Street 31. Daar wacht niet zijn moeder Wolph, maar een flesje Kiwi-Extran aangevuld met slecht Scottish Beer. Zo overleef je in Nieuw Zeeland.

Eerst de foto van het enge bos. Mordor. Daarna de strandfoto's.

DE WEG OMHOOG

Bericht van Raymond:
Zoals beloofd, een kleine reportage van mijn dagelijkse lijdensweg van werk naar Peter’s huis. Het begint allemaal met een interessante wandeling door Castle street, die gelukkig wel vlak is. Deze straat is berucht om de vele studentenwoningen. Beter gezegd, deze straat heeft alleen maar studentenwoningen. In de afgelopen jaren is het hier vaak uit de hand gelopen met de vele, woeste studentenfeesten die hier vaak georganiseerd worden. Misschien wel de beruchtste zijn de zogenaamde “Undie 500” feesten, die inmiddels verboden zijn. Overdreven? Misschien, maar oordeel zelf, er zijn een boel Youtube videos hierover te vinden, klik maar op:

hoe te feesten in Dunedin - 2007

[toegift van ded; en wat dacht je van deze, Raymond? Klik op:]
Dunedin Riots - 2009

Ook ‘gewone’ doordeweekse  feestjes laten vaak nog hun sporen na de volgende ochtend, als we weer naar werk lopen, zoals  de vele lege bierflesjes, pizzadozen en een uitgebreid assortiment aan uitgebrande spullen (banken, auto’s etc.). Ik had misschien iets anders dan Utrecht moeten kiezen.

Dan lopen we de zogenaamde Dunedin Botanic Gardens in, een mooi (?) stukje strak aangelegd Engels erfgoed, met veelal niet-inheemse bomen en planten, het is nogal een contrast met Castle Street, want, geen prulletje ligt hier op de grond en ik voel me dan ook  verplicht om mijn juist opgebrande sigaret niet zomaar op de grond te flikkeren. Nee, netjes uitmaken en wachten tot er een prullenbak langskomt.

Na de Gardens komen we uit op een meestal (rush-hour) drukke kruising waar ook Peter’s favoriete bar ligt: the Inch Bar. We zijn hier afgelopen week een biertje wezen drinken na de zogenaamde Pizza Night; een avond georganiseerd door het departement Microbiology and Immunology voor de nieuwe mensen (ik dus). Aan de bar staat een geïmporteerde Zweed, die meteen mijn accent oppikt. “So you’re from Holland! One beer on the house for my European guest here!”. Dat sla ik natuurlijk niet af, en hij vertelt hoe hij het hier na 7 jaar toch echt wel gezien heeft. Hij gaat goedkoop een boot op de kop tikken, om vervolgens een lange zeereis terug naar Zweden te maken. Op mijn vraag waarom, verteld hij dat hij het hier een beetje saai begint te vinden en terugverlangt naar zijn eigen saaie land. Misschien toch wat te lang achter de bar gestaan denk ik, rare Knacker(brød)!

De bar is het begin van North Street, die we inslaan, en wat vervolgens ook het laatste makkelijke (lees: vlakke) stuk van de weg terug naar ‘huis’ is. Een stukje lopen verder komen we het bordje “Duddingstone Steps” tegen. Het klinkt misschien erg uitnodigend, als je het kleine steegje eenmaal bent ingelopen en ziet wat het precies inhoudt zakt de moed meteen in je schoenen: 220 ongelijke betonnen treden die tot de hemel lijken te reiken. Als ik halverwege ben, zie ik tot mijn schrik dat er 2 idioten met een mountainbike over de treden naar beneden komen denderen. Gekkenhuis, maar ze bereiken met ingeknepen remmen toch veilig de onderkant. Eenmaal boven gaat de weg steeds steiler omhoog, het looptempo gaat evenredig omlaag. Na de zoveelste haarspeldbocht, kom ik uiteindelijk bij het gedeelte wat ik het “Satan”-gedeelte noem. Het is op de foto’s misschien niet goed te zien, maar dit loop je echt niet aan een stuk door op. Zelfs Peter heeft vaak nog een ‘breather’ nodig, ook al heeft hij dit natuurlijk inmiddels al veel vaker gedaan dan ik. Hij beweert dit soms met de fiets te doen, maar ik twijfel aan zijn verhaal: this is madness!! Dan zien we gelukkig toch de finish in zicht: 31 Barclay Street. Om bij de voordeur te komen, moeten we nog een laatste obstakel nemen: de oprit, die volgens Peter in de winter minstens zo ‘Satan’ is.

Maar dan zijn we er toch echt. Peter gaat gelijk beginnen aan het eten, hij heeft echt energie voor tien. Ik niet, ik moet eerst minstens 10 minuten bijkomen voordat ik ook maar zin in iets heb. Misschien toch maar eens stoppen met dat gerook….

WHO'S WHO IN THE FINERAN GROUP?

vanmorgen beelden en info van Raymond's collega's binnen gekregen: een snelle post. De research groep van de University of Otago onder leiding van Peter Fineran. Leer Raymond's collega's kennen. En nog veel meer informatie. Klik op:

The Fineran Group

MET DE GROETEN UIT EDE

Mookie, kwam een goeie maat van je tegen uit Ede die je ff wat wou zeggen.

tav de opperblogger: pas de kleur van letters es aan. we kunnen geen reacties zien. [NB. is inmiddels gebeurd]

ROOKSIGNALEN UIT MAORI-LAND

17 maart 2014
Vanmorgen met Raymond geskypt. Lucien stak ook zijn kop maar voor de webcam. Voor Raymond was het al weer ver in de avond. Zijn presentatie aan het einde van de middag voor de staf van de University of Otago was goed verlopen. Maar was er wel hondsmoe door geraakt. Het kan natuurlijk ook liggen aan de alcohol die na afloop naar binnen werd gewerkt. En dat ook nog op Saint Patricks Day, het ultieme zuipfeest van de Ieren, wereldwijd.

Over een andere verslaving moeten we het ook nog maar eens hebben. Vol trots stak hij een pakje DRUM voor zijn camera. Hoe hij eraan gekomen is mag Joost weten, maar het is hem gelukt om - uiteraard tegen een forse financiële vergoeding - een lokale Maori zijn pak shag te ontfutselen.

Morgen gaat hij op huizenjacht. Downtown, in de buurt van winkels en openbaar vervoer. En op loopafstand van zijn Otago-werkplek. Succes, Raymond. En vader maar zwoegen op op tijd zijn belastingaangifte 2013 rond te krijgen.

NEDERLANDSE CLUB
Na afloop van het Otago-seminar wordt Raymond uitgenodigd aan te sluiten bij de Nederlandse enclave in Dunedin. Blijkbaar wonen er nogal wat geëmigreerde Nederlanders daar. Hij gaat op de uitnodiging in. Dus binnenkort neemt hij op onze eigen Koningsdag deel aan het speciaal voor Nieuw Zeelandse Nederlanders georganiseerde klompendansen, fierljeppen, en misschien zelfs carnaval. 

VIDEOBEELDEN PETER 'RAYMOND' JACKSON - EN HELAAS GEEN ROLLING STONES VOOR ONS

Vanmorgen (zaterdag) stuurt Raymond nieuwe beelden uit Nieuw Zeeland. Zelfs bewegende. Video, dus. Lusi is nog niet aan land gegaan op het strand van Dunedin, zo te zien. We gunnen hem nog wat momenten om uit te waaien on the beach.
De nieuwe Peter Jackson lijkt opgestaan: Raymond. Twee jaar zullen de opnamen van zijn Fellowship in beslag nemen. Daarna wordt zijn movie uitgebracht: de Fellowship of Maoki. 

Daarnaast nog een paar foto's. Terwijl hij inmiddels op 1 oor ligt te snurken, publiceer ik ze maar. Voilà! Ziet er allemaal goed uit. En geen hond op het strand. Ze zijn daar in Dunedin natuurlijk allemaal druk bezig om zandzakken voor de deur te leggen, nu Lusi vaart maakt om binnen te stormen.

Verder is het hier Zwarte Zaterdag, omdat Lucien, Wolph en ik geen tickets hebben kunnen bemachtigen voor het concert van de Rolling Stones die op zaterdag 7 juni a.s. optreden op Pinkpop. Een slechtere verjaardag is bijna niet te bedenken. Lucien doet me het idee aan de hand om me als fotograaf aan te melden. Misschien een goed idee...
Heel Nederland wilt naar dit misschien wel letterlijk ultieme concert van de door drank, vrouwen en drugs geconserveerde Rockband uit de Sixties. Dat Mick Jagger en zijn kornuiten inmiddels de 70 gepasseerd zijn, mag de pret niet drukken. Nog is de kist zullen ze blijven spelen. Als Fenixen.

CYCLOON LUSI RAAST OVER NEW ZEALAND

'BIG OLD BEAST' CYCLONE LUSI HEADING TO NZ

Vanmorgen hebben Wolph en ik een half uur met Raymond geskypt. Hij vertelde ons over de razende cycloon die het Noordereiland teistert.

klik op:

http://www.weatherwatch.co.nz/content/weather-video-cyclone-lusi-update  en

http://tvnz.co.nz/national-news/cyclone-lusi-makes-her-presence-felt-5864754

Hij probeert in het weekend weer wat aan zijn Nijmeegse opdracht te werken, want het kan maar af zijn.
Of hij nog tijd vindt om naar woonruimte te kijken, is onzeker. Bovendien zal Lusi zondag het Zuidereiland flink onder water zetten.

De bureaucratie woedt in NZ in volle hevigheid, ervaart ie, maar vaak wordt het met een soort Franse slag opgelost. Maar beter ook. Maar een eigen computer op zijn werkplek bij meneer Otago is er nog niet. Coming Soon.

Inmiddels heeft hij ook een soort vooroorlogse NZ-shag ontdekt. Betaalbaar, maar uiteraard van een bedenkelijke samenstelling. We moeten dan ook niet verwonderd opkijken als hij over een paar maanden de donkere schutkleur van de gemiddelde Maori aanneemt. En we weten het: Zwarte Piet is in Nederland niet geliefd.

Opmerkelijk 1: zijn arendsoog spot de NZ-chicks. Zien er goed, slank en sportief uit. Dat belooft nog wat.
Opmerkelijk 2: Raymond is aan het fruit. Aan de andere NZ-drift heeft hij zich nog niet gewaagd: joggen. Of het moet zijn dagelijkse trimoefening zijn: meer dan 200 treden op en af naar en van het werk.

Fotoserie over de steilste straat van de wereld.

In het AD vandaag een fotoserie over Baldwin Street in Dunedin, de steilste straat ter wereld. Klik op:

Baldwin Street: De-steilste-straat-ter-wereld.dhtml

FIRST POST UIT KIWI-LAND

Dunedin, mail van 11 maart 2014

Hey ded,
supercool dat je een blog voor me hebt opgezet! Leuk idee inderdaad, alleen vraag ik me af of ik binnenkort al een bijdrage kan leveren; kom nu al bijna niet door mijn mails heen van mensen die willen weten hoe het met me gaat :). Wel beter dan die whatsapp natuurlijk, zeker voor de foto's, want ik heb er natuurlijk veel meer dan ik jullie heb laten zien.
Binnenkort weer een een skypje doen? Morgen zal moeilijk worden, want dan is er namelijk een pizza-avond voor al 'the new folks' in het department. Begin nu wel al een beetje mijn draai te vinden in het lab, allemaal leuke mensen gelukkig, maar het papierwerk wordt me echt af en toe te veel... pffff.

Ben nu ook echt fatsoenlijk begonnen met zoeken naar een woning, ook al is dat moeilijk, heel veel huurwoningen zijn studentenwoningen en/of gedeelde appartementen. Ik denk dat ik binnenkort een agent in de arm neem die aan de hand van mijn wensen op zoek gaat.
Ik hou je op de hoogte.
Groeten uit Kiwi-land, Raymond

VLUCHTEN KAN NIET MEER

Raymond is op dinsdag 4 maart 2014 met Singapore Airlines vertrokken naar Nieuw Zeeland. Op 6 maart komt hij aan in Dunedin. De totaal afgelegde afstand is 18.599 km.

Zijn vluchtschema:
* Vlucht SQ323, Amsterdam - Singapore, 10.30 - 05.55 uur, 9798 km.
* Vlucht SQ297, Singapore - Christchurch, 19.35 - 10.35 uur, 8412 km.
* Vlucht NZ5053, Christchurch - Dunedin, 13.15 - 14.20 uur, 389 km.