MEET THE OTAGO INFANTRY REGIMENT IN FLANDERS FIELDS

Terwijl Raymond nog maar amper bekomen is van zijn verjaardag, vertrekken zijn ouders, inclusief Lucien, naar de Côte d'Opale in Frankrijk. De eerste dagen zijn schitterend zonnig. Vanaf de twee kapen (Blanc Nez en Griz Nez) zijn de witte krijtrotsen van het Engelse vasteland aan de overkant van het Kanaal goed te zien. Zonder dure verrekijker overbrugt je blote oog bijna 30 kilometer staalblauw Kanaalwater. De K5 kanonnen van Batterie Todt in Audighen zwijgen al 70 jaar, we lopen er dus zonder gevaar voor eigen leven rond.

Een aantal dagen later zwerven we over het Tyne Cot Cemetary, het grootste Britse soldatenkerkhof op het Europese vasteland. Ongeveer 12.000 grafzerken van gesneuvelde militairen uit de Britse Gemenebest. Allemaal gedood tijdens de veldslagen rondom Ieper en Passendale. Van velen is de naam niet in steen gebeiteld, maar wordt aangeduid als known unto God. Daarentegen staan wel 35.000 namen van vermiste militairen in de gedenkmuur gegrift.
Op veel grafzerken prijken de namen van Nieuw Zeelandse militairen van het Otago Infantry Regiment. In het kader van de 100-jarige herdenkingen van The Great War (1914-1918) is het kerkhof bezaaid met bloemenkransen. De kleur oranje overheerst. Poppys.

Weer een dag later (de zon is verdreven door een grauwe regen) 'amuseren' we ons in het Flanders Fields Museum aan de Grote Markt van Ieper. De machtige Lakenhal, totaal verwoest in de Eerste Wereldoorlog, is al jaren geleden schitterend in zijn oude glorie gerestaureerd.
En ook in het Flanders Fields Museum lopen we de Nieuw Zeelandse militairen tegen het lijf. En krijgen we nog meer begrip voor het feit dat daar jaarlijks ANZAC Day, een nationale feestdag ter herinnering aan alle Nieuw Zeelandse soldaten die in de beide wereldoorlogen op het Europese vasteland hebben gevochten.

Woensdag 22 oktober zijn we weer thuis. 's Morgens skypen we met hem. De dag ervoor (in Ieper, dus) heeft hij al een Whatsapp bericht gestuurd. Mijn ontwerp voor de cover (dat aansluit bij het artikel waarvan Raymond de eerste auteur is) van het novembernummer van Molecular Cell is geaccepteerd. Er is alleen 1 probleem. De Yanks hebben graag dat het in een hoge resolutie wordt aangeleverd, minstens 300 dpi. En liever nog in een tif-formaat. Waarbij de foto in Raw-kwaliteit gemaakt moet zijn. De deadline ligt vijf uur later. Voor Raymond is het nog een paar uur voor zijn middernacht. Dat wordt dus haastwerk. Zelf hoopt hij met het door mij geleverde jpg-formaat een heel eind te komen. Ik beloof hem dat ik uit zal proberen te vogelen hoe eventueel nieuwe foto's gemaakt kunnen worden met de gevraagde kwaliteitseis. Ik bel er zelfs voor naar de fotohandel (want ik heb nooit 'raw' gewerkt). Uiteindelijk lukt het, maar dan ligt Raymond al uren op 1 oor. 

Gelukkig heeft hij zijn oud-collega in Wageningen, prof. John van der Oost, gemandateerd om een en ander kort te sluiten met de Amerikanen. Ik mail hem later, als de foto's gelukt zijn. En stuur hem via Wetransfer het resultaat op, waarna hij hij weer door kan sturen naar de redactie van Molecular Cell. En nu maar wachten op het novembernummer van Mol Cell. Fingers crossed.

Raymond sluit de skype-sessie af met het op het scherm tonen van wat culinaire voedingswaren die hij een paar dagen eerder bij de kwaliteitswinkel in Dunedin heeft verworven: peanut butter en beef jerky. Fijne voedingswaren waar je ontbijt of lunch erg van opknapt. Het water loopt hem zowat uit de mond. 

Het komend weekend heeft hij een intensief programma voor de boeg. Donderdagavond potluck dinner bij Peter Fineran. Vrijdagavond een filmavond bij zijn collega Adrian. En zaterdagavond het afscheid van collega Anne, die bij hem een paar weken in huis heeft gewoond. En zondag, als het weer goed is, wil hij ons verjaardagscadeau verzilveren: een treinreis door het binnenland van het Zuidereiland, van Dunedin naar Middlemarch. Met de Taieri Gorge Railway. Hopelijk is het weer goed. Even weg uit de hectiek.

16 OKTOBER: RAYMOND IS JARIG. PROFICIAT!!!

Van harte gefeliciteerd met je 35e verjaardag!!! Congratulations!!!

namens het thuisfront: Gemma, Gerard, Maurice, Karlijn, Lucien en Emma.

Zoals aangekondigd komt je cadeau per trein. Het stelt je in de gelegenheid je nieuwe land nog beter te leren kennen.

Die trein zie je vanzelf opduiken in deze mail. Je kunt de dag naar eigen voorkeur kiezen, wanneer het je uitkomt, en je mag een collega meenemen op je trip.

Voor wat meer info kun je ook terecht op: http://www.taieri.co.nz/our-trips/taieri-gorge-railway

Neem je camera mee, en maak er t.z.t een mooie dag van. Het is immers zomer in Nieuw Zeeland.

Ik stuur je nog een andere mail over deze trip.

Groet, en we skypen later, op jouw avond. Maar we wachten tot Lucien uit Maastricht hier is. Hij komt vroeg op (onze donderdagmorgen). Plug maar in we melden ons wel een keer.

Tot dan, dus.

Gemma, Gerard, Maurice, Karlijn, Lucien en Emma

KEN JE DIE VAN DIE DUITSER DIE GEEN BIER KREEG?

Ook al gaat het hier richting zomer, de temperaturen waren de afgelopen week gematigd, zo'n 14 tot 15 graden. Veel bewolking zo nu en dan wat drizzle. Voor de komende week ziet het er allemaal wat beter uit, in ieder geval wat de temperatuur betreft. Maar helemaal droog blijft het zelden.
Op dit ogenblik is het zaterdagavond en ben ik de week aan het afronden. Met een Bavaria. Skyp nog even met het thuisfront. Mijn Duitse logé Sebastian is even de hort op, zijn mogelijke nieuwe onderkomen bezoeken in Castle Street. Dat appartement wordt op dit ogenblik nog bewoond door mijn vorige logé, Anne. Die vertrekt binnenkort weer terug naar Nederland. Sebastian, die ik ook nog ken van de Wageningen University, zal ongeveer een half jaar aan de Universiteit van Otago blijven werken.

Terwijl een paar dagen geleden de beroemde Oktoberfeste in München werden afgesloten, 's werelds grootste bierfeest dus, maakten we hier in Dunedin weer eens heel wat anders mee. In Beieren zetten ze in een paar weken en zonder met de ogen te knipperen zomaar 7,5 miljoen liter bier om, en ook ik wilde met Sebastian op afstand een klein duit(s)je in het bierzakje doen. Gewoon met een blikje namaak Duits bier, van Nieuw Zeelands fabricaat. De inhoud, een schamel half litertje. Terwijl de rondborstige Dirndls in het Münchense Hofbräuhaus met in beide handen tot wel vier 1-liter grote glazen bierpullen rondlopen. Na afloop van de zware dag in het lab lopen we, op weg naar huis, dus nog even bij de Nieuw Zeelandse Aldi binnen. Laden het winkelmandje vol met een aantal blikken bier, en doen er ook nog wat te knabbelen bij. Ik deponeer vervolgens de hoogwaardige voedingsmiddelen op de toonbank bij de kassa. Afrekenen dan maar.

Als de medewerkster de blikken bier scant vraagt ze mij om mijn ID-kaart. Ik laat haar mijn paspoort zien. Die is in orde. En of ook Sebastian zijn ID maar wil laten zien. Omdat hij zijn paspoort in mijn appartement heeft achtergelaten, laat hij maar de kopie ervan zien. Een kopie heeft ie altijd wel bij zich. De caissière fronst haar kiwi-wenkbrauwen. En geeft hem snel zijn kopie terug, alsof er een geur uit opstijgt van bedorven vis. Nee, het moet een originele ID zijn, bezweert de medewerkster. Want je weet maar nooit. Hoewel de eerste Europese bewoners van Nieuw Zeeland grotendeels bestond uit Londense criminelen en Schotse zuipschuiten, willen ze nu hier geen drankmisbruik meer. Wat ze daar in Beieren doen met die halfnaakte Dirndls die met losse handen op elke borst wel een 2-literglas schuimend bier de zaal kunnen ronddragen, dat moeten we hier niet hebben. Het moet niet gekker worden. Dat moet Sebastian toch kunnen begrijpen! En anders ik wel - is dat niet zo, meneer? - die al wat langer in Dunedin woont! 

Ik doe een laatste poging over over het hart van de caissière te strijken. Zeg haar, dat ze maar moet doen alsof ik alléén die blikken bier kom kopen. En Sebastian? Die is er gewoon niet. Hoort niet bij mij. Ze blijft onvermurwbaar. Ik acht haar ook niet in staat die 2-literpullen op haar (vul zelf maar in) door deze Dunedinse Aldi te dragen. Nee, zegt ze, die Sebastiaan hoort bij mij. Jullie kwamen samen binnen. Dus dat bier is voor jullie allebei. En met een kopie van zijn paspoort wordt er niet gedronken. "Dan neem ik de rest van de boodschappen ook niet mee!", zeg ik. Zwaar geschut. Maar de Kiwi-Aldi-Miep blijft in haar loopgraaf. En schiet terug: "Dan gaat u maar!" En dat doen we. De Kiwi-Aldi-Miep en de rij wachtenden achter ons bij de kassa verbouwereerd achterlatend.
In de shop van de buurman hebben ze toch ook alternatief Duits bier. Voor de zekerheid ga ik maar alleen, want in mijn Ausweis staat zwart op wit dat ik tot uiterlijk 6 maart 2016 bier mag kopen.

Nog wat ander leed. Vorige week ging mijn wasmachine stuk. Het kreng had al een paar keer het geluid geproduceerd van een tank uit de Eerste Wereldoorlog. Als je hem op wieltjes zet kan hij volgend jaar hier gewoon meerijden in de ANZAC-parade. Maar na een belletje naar de huiseigenaar, kreeg ik al binnen 1 dag een gloednieuwe. Zo kan het dus ook in Kiwi-land.
Nu moet de rare wateroverlast die ik soms heb bij mijn voordeur nog opgelost worden. Om de een of andere reden komt er steeds wat water uit een pijp lopen. Ik heb het al een paar keer gemeld, maar tot nu toe nog steeds geen reparatie. Misschien moet ik melden dat er schuimend bier uit komt. Dan staan ze zo voor de deur met een aftapkraan, schat ik.

COVERART SKIPT 19.000 VLIEGKILOMETERS IN 1 SECONDE

De afgelopen weken hard gewerkt om het artikel voor het Amerikaanse blad Molecular Cell op tijd af te hebben. Ineens krimpen de Yankees de nog resterende tijd van 1 maand naar 1 week. Alle hens aan dek, is nog zwak uitgedrukt. Slopende dagen, ook omdat er intensief over en weer skype- en mailverkeer is met o.a. John van de Wageningen University. Het tijdsverschil, sinds een week 11 uur, werkt dan niet altijd in mijn voordeel.

Ondertussen is ded in Grubbenvorst druk met het afwerken van de cover. Ik stuur hem een aantal digitale modellen / afbeeldingen van waar het artikel over gaat. Zelfs in roterend 3D. Een paar uur later zijn de beelden alweer verwerkt in het ontwerp. Soms moet er bijgesteld wordt, dingen gewist zelfs, omdat een en ander niet helemaal wetenschappelijk verantwoord is. En dus niet volledig aansluit op het artikel. Op zo'n momenten is Skype goud waar. En kan ik het ontwerp digitaal bewerken in de richting waarin het moet worden weergegeven. De 19.000 kilometer die Dunedin van Grubbenvorst scheiden worden binnen 1 seconde overbrugt. Op het scherm in Grubbenvorst worden mijn digitale gum-bewegingen vervolgens overgenomen Een paar uur later zijn de bijstellingen verwerkt in het ontwerp voor de cover. 

En nu maar hopen, dat het ontwerp ook daadwerkelijk geplaatst wordt op de cover van het blad. Er zijn natuurlijk altijd meer kapers op de kust die graag bij hun artikel een eigen cover willen plaatsen. Op 6 november weet ik het.

Sinds een paar dagen heb ik weer een logé in huis. De Duitse Sebastian, die overigens zeer goed Nederlands spreekt, wat niet verwonderlijk is, want ook hij werkt aan de Wageningen University. Ik ken hem ook nog uit mijn tijd daar. Hoewel het altijd wat extra drukte mee brengt in huis, geeft het ook wel afleiding, en dat is vanwege alle drukte en andere sores wel eens goed.

Misschien dat ik in het weekend met hem op verkenning ga in Dunedin. Of een strandwandeling met hem maak. Al was het maar om zijn enorme jetlag uit zijn hoofd te krijgen. Ik weet wat het is, en zie al weer bijna op tegen mijn volgende trip in december. Moet nog boeken, maar heb al gezien dat die periode de duurste is van het hele jaar. Om verschillende redenen. Voor de toeristen is het hoogseizoen in Nieuw Zeeland, want zomer. Bovendien vallen er de jaarlijkse feestdagen van Kerstmis en Nieuwjaar in. Mogelijk wordt het een ander vluchtschema dan de afgelopen keren. Dus niet over Singapore. Binnenkort boeken. Ik streef er in ieder geval naar om de feestdagen door te brengen in Grubbenvorst. Voor de kerstkalkoen.

De afgelopen dagen was het weer weer zeer wisselend. Soms zonnig en 22 graden, op andere dagen donkere luchten en regen. Maar al met al gaan we in de richting van de Nieuw Zeelandse zomer. Bloedheet zal het meestal niet zijn op het Zuidereiland, en daar zie ook niet naar uit. 

Nagekomen bericht:
van die strandwandeling bij Saint Clair's heb ik inmiddels wat beelden. Een foto en een kort filmpje. De zee was ruw, het was bewolkt, maar het was redelijk warm. Ik was er met Peter en Sebastian. Hiernaast de foto, en hieronder het filmpje.