THE SURVIVAL OF THE FITTEST: LEVEN MET KIWI'S EN CRISPRS



Op 4 maart 2014 vertrek ik voor twee jaar naar Nieuw Zeeland. Dunedin is de place to be. Ik ga er werken aan de University of Otago, de oudste universiteit van Nieuw Zeeland. Dunedin ligt op het Zuidereiland, zo'n 400 kilometer onder Christchurch. Het heeft een gematigd zeeklimaat. Net als Nederland.

zondag 12 oktober 2014

KEN JE DIE VAN DIE DUITSER DIE GEEN BIER KREEG?


Ook al gaat het hier richting zomer, de temperaturen waren de afgelopen week gematigd, zo'n 14 tot 15 graden. Veel bewolking zo nu en dan wat drizzle. Voor de komende week ziet het er allemaal wat beter uit, in ieder geval wat de temperatuur betreft. Maar helemaal droog blijft het zelden.
Op dit ogenblik is het zaterdagavond en ben ik de week aan het afronden. Met een Bavaria. Skyp nog even met het thuisfront. Mijn Duitse logé Sebastian is even de hort op, zijn mogelijke nieuwe onderkomen bezoeken in Castle Street. Dat appartement wordt op dit ogenblik nog bewoond door mijn vorige logé, Anne. Die vertrekt binnenkort weer terug naar Nederland. Sebastian, die ik ook nog ken van de Wageningen University, zal ongeveer een half jaar aan de Universiteit van Otago blijven werken.

Terwijl een paar dagen geleden de beroemde Oktoberfeste in München werden afgesloten, 's werelds grootste bierfeest dus, maakten we hier in Dunedin weer eens heel wat anders mee. In Beieren zetten ze in een paar weken en zonder met de ogen te knipperen zomaar 7,5 miljoen liter bier om, en ook ik wilde met Sebastian op afstand een klein duit(s)je in het bierzakje doen. Gewoon met een blikje namaak Duits bier, van Nieuw Zeelands fabricaat. De inhoud, een schamel half litertje. Terwijl de rondborstige Dirndls in het Münchense Hofbräuhaus met in beide handen tot wel vier 1-liter grote glazen bierpullen rondlopen. Na afloop van de zware dag in het lab lopen we, op weg naar huis, dus nog even bij de Nieuw Zeelandse Aldi binnen. Laden het winkelmandje vol met een aantal blikken bier, en doen er ook nog wat te knabbelen bij. Ik deponeer vervolgens de hoogwaardige voedingsmiddelen op de toonbank bij de kassa. Afrekenen dan maar.

Als de medewerkster de blikken bier scant vraagt ze mij om mijn ID-kaart. Ik laat haar mijn paspoort zien. Die is in orde. En of ook Sebastian zijn ID maar wil laten zien. Omdat hij zijn paspoort in mijn appartement heeft achtergelaten, laat hij maar de kopie ervan zien. Een kopie heeft ie altijd wel bij zich. De caissière fronst haar kiwi-wenkbrauwen. En geeft hem snel zijn kopie terug, alsof er een geur uit opstijgt van bedorven vis. Nee, het moet een originele ID zijn, bezweert de medewerkster. Want je weet maar nooit. Hoewel de eerste Europese bewoners van Nieuw Zeeland grotendeels bestond uit Londense criminelen en Schotse zuipschuiten, willen ze nu hier geen drankmisbruik meer. Wat ze daar in Beieren doen met die halfnaakte Dirndls die met losse handen op elke borst wel een 2-literglas schuimend bier de zaal kunnen ronddragen, dat moeten we hier niet hebben. Het moet niet gekker worden. Dat moet Sebastian toch kunnen begrijpen! En anders ik wel - is dat niet zo, meneer? - die al wat langer in Dunedin woont! 

Ik doe een laatste poging over over het hart van de caissière te strijken. Zeg haar, dat ze maar moet doen alsof ik alléén die blikken bier kom kopen. En Sebastian? Die is er gewoon niet. Hoort niet bij mij. Ze blijft onvermurwbaar. Ik acht haar ook niet in staat die 2-literpullen op haar (vul zelf maar in) door deze Dunedinse Aldi te dragen. Nee, zegt ze, die Sebastiaan hoort bij mij. Jullie kwamen samen binnen. Dus dat bier is voor jullie allebei. En met een kopie van zijn paspoort wordt er niet gedronken. "Dan neem ik de rest van de boodschappen ook niet mee!", zeg ik. Zwaar geschut. Maar de Kiwi-Aldi-Miep blijft in haar loopgraaf. En schiet terug: "Dan gaat u maar!" En dat doen we. De Kiwi-Aldi-Miep en de rij wachtenden achter ons bij de kassa verbouwereerd achterlatend.
In de shop van de buurman hebben ze toch ook alternatief Duits bier. Voor de zekerheid ga ik maar alleen, want in mijn Ausweis staat zwart op wit dat ik tot uiterlijk 6 maart 2016 bier mag kopen.

Nog wat ander leed. Vorige week ging mijn wasmachine stuk. Het kreng had al een paar keer het geluid geproduceerd van een tank uit de Eerste Wereldoorlog. Als je hem op wieltjes zet kan hij volgend jaar hier gewoon meerijden in de ANZAC-parade. Maar na een belletje naar de huiseigenaar, kreeg ik al binnen 1 dag een gloednieuwe. Zo kan het dus ook in Kiwi-land.
Nu moet de rare wateroverlast die ik soms heb bij mijn voordeur nog opgelost worden. Om de een of andere reden komt er steeds wat water uit een pijp lopen. Ik heb het al een paar keer gemeld, maar tot nu toe nog steeds geen reparatie. Misschien moet ik melden dat er schuimend bier uit komt. Dan staan ze zo voor de deur met een aftapkraan, schat ik.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

reactie kan hier