DE WEG OMHOOG

Bericht van Raymond:
Zoals beloofd, een kleine reportage van mijn dagelijkse lijdensweg van werk naar Peter’s huis. Het begint allemaal met een interessante wandeling door Castle street, die gelukkig wel vlak is. Deze straat is berucht om de vele studentenwoningen. Beter gezegd, deze straat heeft alleen maar studentenwoningen. In de afgelopen jaren is het hier vaak uit de hand gelopen met de vele, woeste studentenfeesten die hier vaak georganiseerd worden. Misschien wel de beruchtste zijn de zogenaamde “Undie 500” feesten, die inmiddels verboden zijn. Overdreven? Misschien, maar oordeel zelf, er zijn een boel Youtube videos hierover te vinden, klik maar op:

hoe te feesten in Dunedin - 2007

[toegift van ded; en wat dacht je van deze, Raymond? Klik op:]
Dunedin Riots - 2009

Ook ‘gewone’ doordeweekse  feestjes laten vaak nog hun sporen na de volgende ochtend, als we weer naar werk lopen, zoals  de vele lege bierflesjes, pizzadozen en een uitgebreid assortiment aan uitgebrande spullen (banken, auto’s etc.). Ik had misschien iets anders dan Utrecht moeten kiezen.

Dan lopen we de zogenaamde Dunedin Botanic Gardens in, een mooi (?) stukje strak aangelegd Engels erfgoed, met veelal niet-inheemse bomen en planten, het is nogal een contrast met Castle Street, want, geen prulletje ligt hier op de grond en ik voel me dan ook  verplicht om mijn juist opgebrande sigaret niet zomaar op de grond te flikkeren. Nee, netjes uitmaken en wachten tot er een prullenbak langskomt.

Na de Gardens komen we uit op een meestal (rush-hour) drukke kruising waar ook Peter’s favoriete bar ligt: the Inch Bar. We zijn hier afgelopen week een biertje wezen drinken na de zogenaamde Pizza Night; een avond georganiseerd door het departement Microbiology and Immunology voor de nieuwe mensen (ik dus). Aan de bar staat een geïmporteerde Zweed, die meteen mijn accent oppikt. “So you’re from Holland! One beer on the house for my European guest here!”. Dat sla ik natuurlijk niet af, en hij vertelt hoe hij het hier na 7 jaar toch echt wel gezien heeft. Hij gaat goedkoop een boot op de kop tikken, om vervolgens een lange zeereis terug naar Zweden te maken. Op mijn vraag waarom, verteld hij dat hij het hier een beetje saai begint te vinden en terugverlangt naar zijn eigen saaie land. Misschien toch wat te lang achter de bar gestaan denk ik, rare Knacker(brød)!

De bar is het begin van North Street, die we inslaan, en wat vervolgens ook het laatste makkelijke (lees: vlakke) stuk van de weg terug naar ‘huis’ is. Een stukje lopen verder komen we het bordje “Duddingstone Steps” tegen. Het klinkt misschien erg uitnodigend, als je het kleine steegje eenmaal bent ingelopen en ziet wat het precies inhoudt zakt de moed meteen in je schoenen: 220 ongelijke betonnen treden die tot de hemel lijken te reiken. Als ik halverwege ben, zie ik tot mijn schrik dat er 2 idioten met een mountainbike over de treden naar beneden komen denderen. Gekkenhuis, maar ze bereiken met ingeknepen remmen toch veilig de onderkant. Eenmaal boven gaat de weg steeds steiler omhoog, het looptempo gaat evenredig omlaag. Na de zoveelste haarspeldbocht, kom ik uiteindelijk bij het gedeelte wat ik het “Satan”-gedeelte noem. Het is op de foto’s misschien niet goed te zien, maar dit loop je echt niet aan een stuk door op. Zelfs Peter heeft vaak nog een ‘breather’ nodig, ook al heeft hij dit natuurlijk inmiddels al veel vaker gedaan dan ik. Hij beweert dit soms met de fiets te doen, maar ik twijfel aan zijn verhaal: this is madness!! Dan zien we gelukkig toch de finish in zicht: 31 Barclay Street. Om bij de voordeur te komen, moeten we nog een laatste obstakel nemen: de oprit, die volgens Peter in de winter minstens zo ‘Satan’ is.

Maar dan zijn we er toch echt. Peter gaat gelijk beginnen aan het eten, hij heeft echt energie voor tien. Ik niet, ik moet eerst minstens 10 minuten bijkomen voordat ik ook maar zin in iets heb. Misschien toch maar eens stoppen met dat gerook….