THE SURVIVAL OF THE FITTEST: LEVEN MET KIWI'S EN CRISPRS



Op 4 maart 2014 vertrek ik voor twee jaar naar Nieuw Zeeland. Dunedin is de place to be. Ik ga er werken aan de University of Otago, de oudste universiteit van Nieuw Zeeland. Dunedin ligt op het Zuidereiland, zo'n 400 kilometer onder Christchurch. Het heeft een gematigd zeeklimaat. Net als Nederland.

maandag 7 juli 2014

LITTLE EMMA MEETS GODFATHER RAYMOND IN QUEENSTOWN


Met acht collega's een lang weekend naar Queenstown, met de auto. Een rit van zo'n 300 kilometer. Peter heeft ons een extra vrije dag bezorgd, zodat we al op vrijdag weg kunnen. Zondagavond terug. Een extra lang weekend dus. Iets meer dan de helft wil er de ski's onderbinden. Zelfs hou ik mijn eigen schoenen aan. Bovendien heb ik nog wat werk te doen tussen de bedrijven door, want een artikel voor Molecular Cell wacht op afronding. De tijd tussen al die bedrijven door (maaltijden, uitgaan, drinken) blijkt in de praktijk wat minder ruim dan ik van tevoren inschatte. Ik had het kunnen weten.
Hoewel het hier winter is, en op de hoge bergen rondom het meer behoorlijk veel sneeuw ligt, valt het in de stad wel mee. Maar het weer is goed te hebben, het vriest niet ('s nachts een paar graden). De rit ernaartoe is schitterend.
Queenstown zelf is een stadje van 10.000 inwoners en ligt aan het grote Wakatipumeer. De bergketen op de achtergrond wordt de Remarkables genoemd, de toppen ervan lopen op tot 2340 meter. Het was een belangrijke locatie die gebruikt is bij de verfilming van The Lord of the Rings. KLIK OP DE FOTO'S OM ZE TE VERGROTEN.


Op zondagmorgen (mijn kater van vannacht is nog lang niet voorbij, want het was weer heftig) krijg ik door dat er bij Maurice en Karlijn een dochter geboren is. Hier is het dan al zondag, en ik ben extra vroeg opgestaan om naar de WK-voetbalwedstrijd Nederland - Costa Rica te kijken.
Het is een meisje: Emma!. Niet Gemma, en ik ben peetoom, de Godfather dus. Emma blijkt een vedergewicht: 2845 gram, maar helemaal gezond, hoewel de bevalling nogal moeizaam verliep. Een tangverlossing in het ziekenhuis van Boxmeer, waar Karlijn 'logeerde', en Maurice ook trouwens. Ik spreek Maurice nog even via Viber, en ook de jonge vader heeft het overleeft. Over een paar weken zal ik met eigen ogen kunnen zien of hij wel alles goed vertelt heeft. 
Met mijn collega's: Peter, Ron, Adrian, Anne en Bridget, in The Cowboy Bar
Hieronder een aantal foto's die ik zelf nog gemaakt heb op de weg naar Queenstown, en in het stadje zelf. Sommige dorpjes die we bezoeken in de omgeving van het meer lijken wel Amerikaanse cowboydorpen, zoals Arrowtown. En dat niet zo gek, want vroeger werden ze bevolkt door goudzoekers. Wat de bevolking betreft: veel nationaliteiten. Opvallend veel Chinezen, en andere gelukszoekers. Kortom: je kunt je hier prima vermaken. 
Op de foto hierboven een aantal collega's van me. Het is in een van de vele pubs hier. Zeker in de winter is het een levendig stadje vanwege de vele wintersporters.
Ondertussen is het uitzicht vanuit het appartement dat we gehuurd hebben fantastisch: uitzicht op het meer.








Geen opmerkingen:

Een reactie posten

reactie kan hier