WERKEN AAN DE COVER VAN HET PROEFSCHRIFT

Ik heb nog steeds een opdracht liggen van Raymond: het ontwerpen van de cover van zijn proefschrift. Die opdracht ligt er al een hele tijd. De tijd begint eigenlijk te dringen. Maar het liefst werk ik onder een zekere druk. En die druk is er gisteren gekomen.
Want bij de orthopeed kreeg ik te horen dat er toch een operatie uitgevoerd gaat worden aan mijn volledig doorgescheurde rotator cuff pees bij het linker schoudergewricht. Althans, de bovenste pees, de supraspinatus. De eveneens doorgescheurde onderliggende pees, de infraspinatus, was niet meer bruikbaar. To bad to repair. Over twee weken, op 15 juli is het zover. En na de operatie wordt de linker arm een aantal weken gefixeerd. Wat inhoudt dat ik zowat een verbod op bewegen krijg van dat lichaamsdeel. Werk aan de winkel dus. Bovendien staat op 18 juli Raymond zelf voor de deur. Hij komt dan met de trein vanuit Zürich (na afloop van zijn congres) naar Grubbenvorst om een dag of tien vakantie te vieren. Op 28 juli vertrekt hij dan vervolgens weer richting Far Down Under. Conclusie
van dit alles: uiterlijk 15 juli moet de cover klaar zijn.
Maar misschien voldoet het ontwerp wel niet aan al zijn wensen, en zijn de door mij gefabriceerde afbeeldingen wetenschappelijk volledig onverantwoord. Dan houdt het natuurlijk ook op.

Van Raymond heb ik al de nodige informatie gekregen, in woord en in beeld. Aan mij om wat bij te bedenken. Hij schreef er o.a. het volgende over:

Het draait natuurlijk allemaal om het exosoom: een eiwitcomplex (= een groot complex wat uit verschillende eiwitten bestaat) wat in iedere levende cel aanwezig is; en elke levensvorm heeft wel een soort exosoom. Kortom, een essentieel onderdeel van cellulair leven.

Wat doet het exosoom? Het zorgt voor de juiste RNA huishouding in een cel. RNA is een kopie van een klein stukje van je DNA. In je DNA staan alle ‘opdrachten’ om een cel goed te laten functioneren. Natuurlijk zijn niet alle ‘opdrachten’ gelijkertijd nodig (voorbeeld: je eet iets, en er moet maagsap worden aangemaakt, zonder te eten is dit maagsap niet nodig). Als een ‘opdracht’ nodig is, zal dit worden afgelezen van het DNA en er wordt dan een kopie gemaakt van die ‘opdracht’. Zo’n kopie is dus RNA. RNA zorgt vervolgens dat die ‘opdracht’ wordt uitgevoerd.

 

Het exosoom kan maar 1 ding: RNA afbreken. Dat zorgt er niet alleen voor dat een ‘opdracht’ verdwijnt als hij niet meer nodig is (RNA helemaal afbreken), maar kan ook zorgen
dat  RNA volwassen wordt (gedeeltelijke RNA afbraak). Dit laatste komt omdat als RNA wordt gemaakt, deze eigenlijk nog te lang is (hij is onvolwassen). Het exosoom haalt er
dan een stuk af, zodat deze functioneel wordt (= volwassen, mature). Natuurlijk zijn er heel veel soorten RNA, een vaak gebruikte definitie is dan ook: “The exosome is a multisubunit protein complex involved in the degradation and maturation of a wide variety of RNA species”

Nu is een aantal jaren geleden gebleken dat exosomen uit mensen en gist (een belangrijk studieobject in de biologie) helemaal inactief zijn, oftwel: ze doen helemaal niks!
Dat was natuurlijk een beetje raar. Gelukkig hebben ze al eerder een ander eiwit gevonden (“Rrp6” in gist, “PM/Scl-100” in de mens) wat aan het exosoom kan binden en
zorgt voor de activiteit (RNA afbraak) van het complex. Maar dit kan niet de gehele verklaring zijn, omdat PM/Scl-100 (of Rrp6) niet overal voorkomt. In gist is dat opgelost
toen ze nog een ander eiwit vonden wat “Dis3” heet, en deze was wel verantwoordelijk voor alle activiteit van het exosoom. “Dis3” bestaat ook in de mens, maar na meer
dan 10 jaar heeft niemand kunnen aantonen, dat deze kan binden aan het menselijke exosoom en daardoor ook niet kan zorgen voor de activiteit.

Nu heb ik een ander (tot nu toe onontdekt) eiwit gevonden (“Dis3-like 1”), wat wel kan binden aan het exosoom en voor activiteit zorgt. In mijn artikelen laat ik de ontdekking

van dit eiwit zien (en zijn bijdrage aan de activiteit van het exosoom). Vervolgens heb ik een nieuwe RNA-afbraak route gevonden waar Dis3-like 1 een belangrijke rol in speelt.

Als laatste laat ik zien hoe de activiteiten van PM/Scl-100 en Dis3-like 1 op elkaar worden afgestemd.

De afbeeldingen in dit blog geven de stand van zaken weer. Meer niet. Maar voordat je bezig bent heb je zijn afbeeldingen bestudeerd. Die zijn natuurlijk als artiest niet 1 op 1 te gebruiken in het ontwerp. Dat moet iets creatievers worden, zonder de uitgangspunten van Raymond geweld aan te doen. Of het gaat lukken weet je van tevoren niet. Wordt het niks, of voldoet het niet aan de voorwaarden, lees de wetenschappelijke onderbouwing van Raymond, dan gaat alles na afloop de prullenbak in. Of bewaar ik voor het archief.