POTLUCK DINNER & DRINKS MET EEN VERVERST VISUM

Meestal skypen we op zondagmorgen met Raymond. Dat is dit weekend anders, kondigt hij aan. Voor de zondagavond (ze lopen daar in Nieuw Zeeland 10 uur voor) zal hij het druk hebben met zijn housewarming party, of, zoals het ook genoemd wordt: POTLUCK DINNER & DRINKS. Door alle drukte van de afgelopen tijd is het er niet van gekomen. Afgelopen week is hij meer dan verantwoord bezig geweest met het publiceerbaar krijgen van zijn artikel in het Amerikaanse wetenschapsblad Molecular Cell. Dat is gelukt. In een volgend blog daarover meer, want hij heeft zijn vader weer voor zijn wetenschappelijke kar laten spannen. Op zijn oude dag moest er binnen vijf dagen een ontwerp voor de cover van dat blad klaar liggen. In full colour, en ook nog wetenschappelijk correct.

De nieuwe geluidsinstallatie

Terug naar zijn housewarming party. De pressie van zijn collega's werd tot grote hoogten opgevoerd. Nadat hij zaterdag zijn artikel had gesubmit, was er geen enkel alibi meer voorradig de party in zijn appartement aan de Duncan Street verder uit te stellen. Tegenvaller deze week: de wasmachine is overleden. Niet in alle rust, maar onder hels kabaal. Geen schone tafellakens voor de gasten.

In dit weekend stapt Nieuw Zeeland al over op de zomertijd. Dat betekent dat het tijdsverschil met hier nu 11 uur bedraagt. Als eind oktober Nederland overstapt op de zomertijd, is alles weer zoals het begon: een tijdsverschil van 12 uur. Overzichtelijk.
Hij heeft dus gratis een uur extra gekregen om zijn huis partyproof te maken. Dat moet lukken. Even alles aan kant, maar voor al die collega´s zal er niet voor iedereen een eigen stoel aanwezig zijn. Kiwi´s improviseren graag, dus dit gaat opgelost worden. Ik had nog nooit van een potluck dinner & drinks gehoord, maar het blijkt zoiets te zijn als een Amerikaanse fuif. Elke gast brengt wat eten en drinken mee, dat door de crowd wordt weggewerkt. Het enige wat overblijft is de afwas na afloop. 
Om de feestvreugde te verhogen heeft hij zich vorige week ook nog een dure geluidsinstallatie aangeschaft. Volgens zijn zeggen kan hij er de hele flat mee op zijn grondvesten laten trillen, als het geluidsvolume tot het maximum wordt open gedraaid. Het eerste waar de bewoners dan aan zullen denken is een aardbeving. Die komen met grote regelmaat voor in Nieuw Zeeland, dus niks om je druk over te maken. 
Zijn collega's brengen in ieder geval een dozijn gevulde dozen pizza mee, van het gerenommeerde Zombies Hell's Pizza. Niet alles zal verteerd worden, die avond. Zijn maaltijd een dag later zal bestaan uit? Ja, je raadt het al... De left-overs!!

Zijn nieuwe visum is aangepast aan zijn nieuwe status. Nadat zijn proefschrift is goedgekeurd, is niet alleen zijn salaris verhoogd. Maar ook zijn functie. De nationale Nieuw Zeelandse regelgeving vereist dan onmiddellijk een herziening van het al toegekende visum. De nieuwe visumsticker moet zijn nieuwe functie vermelden, en die is nu: POSTDOCTORAL FELLOW FOR UNIVERSITY OF OTAGO IN DUNEDIN. Gelukkig duurde de procedure deze keer een fractie van de tijd die ermee gemoeid was bij zijn eerste aanvraag van zijn werkvisum. Omdat toen alles in Londen werd afgehandeld, en er vooraf allerlei keuringen moeten plaatsvinden (en dat ook nog eens in de Kerst- en Nieuwjaarstijd) duurde dat alles bij elkaar bijna 2 maanden.

Even nog wat blikjes wegwerken

De periode waarover het visum verstrekt wordt is niet veranderd. Die eindigt nog steeds op 6 maart 2016, ook al zijn er vanuit de universiteit al omtrekkende bewegingen om die periode mogelijk verlengd te krijgen. Voor 6 maart 2016 moet hij dus weg zijn: You must leave before visa expiry  or face deportation. Deportatie? Het moet niet gekker worden. Naar Siberië of zo? Of naar het land van Mordor uit The Lord of the Rings. Dat Mordor ligt gewoon in Nieuw Zeeland. Niet ver weg dus.