Zaterdagmorgen wilde ik naar de Farmers Market bij het station. Zon, blauwe lucht, een graad of 16. Ook Anne, mijn Duitse logé, ging mee. Haar laatste dag hier, want vanaf zondag betrekt ze haar eigen home in het centrum. Maar voor de markt waren we blijkbaar te laat opgestaan. De 'boeren' waren hun spullen alweer aan het inladen. Volgende keer beter. Ik maak nog wel wat foto's van het fraaie station van Dunedin; de markt is immers vlakbij.
Niet veel later wordt het blauw van de lucht snel opgeslokt door dreigende, zwarte rolwolken. Ze stormen massaal de baai in en komen de stad in. Ineens is daar de regen, gevolgd door storm en hagel. Een duidelijk bewijs dat het weer hier rare fratsen vertoont. Je moet je hier dus nooit rijk rekenen als de lucht zich een keer vriendelijk laat aanzien. Voordat je het in de gaten hebt zijn de zaken weer volledig anders.
Op zondag is het een stuk kouder ineens, amper een graad of 3. Het zou zelfs gaan sneeuwen, maar dat gebeurt uiteindelijk niet. Ik heb maar van mijn 'vrije' zondag geprofiteerd om mijn appartement wat te cleanen. Nu ik weer 'home alone' ben, dus zonder Duitse assistentie, krijg ik daar wat meer gelegenheid voor. Het moet immers toch gebeuren.
Ik werk nog wat voor Wageningen, en verzamel wat spullen voor mijn promotie. Zoals een kopie van mijn bul van de Universiteit van Utrecht. Na even wat mailverkeer met ded krijg ik een digitale kopie aangeleverd. Aanvankelijk lukte het niet thuis (de scanner kon maximaal A4 formaat aan), maar gelukkig bracht de Sony camera redding: gewoon fotograferen en doormailen. Of ik over een tijd mijn promotie kan combineren met mijn reis naar het congres in Zürich, betwijfel ik, want dan moet alles meezitten. En zelfs in dat geval wordt het krap. Ik reken er maar niet op, dan kan het alleen maar meevallen.
Op maandagmorgen, ik ben net wakker (in Grubbenvorst is het dan al diep in de avond), stuur ik een Whatsapp naar de family waarin ik meld dat het nu toch is gaan sneeuwen. Ik app ook een paar foto's door om het bewijs te leveren. De winter lijkt vroeg ingevallen in Dunedin. Even later gaat het ook nog hagelen. Gelukkig hoef ik niet onmiddellijk naar het Otago-lab, want ik moet nog wachten op mijn nieuwe bureaustoel die vroeg in de ochtend afgeleverd zal worden. Niet dus, in ieder geval niet vroeg. Volgens goed Kiwiaans gebruik moet ik er nog een keer achteraan bellen. Ze waren het weer eens vergeten!! Maar hij zit fantastisch, dat dan weer wel. Ik test hem in ieder geval goed uit, voordat ik de snowboots (bij wijze van spreken dan) aan doe, en naar mijn werk stiefel.
Om op mijn werk te komen wat het dus opletten geblazen. Meestal loop er zo'n dik half uur over, maar vandaag was het wel erg goed opletten op die hellende straten. Gelukkig ben ik niet op mijn plaat gegaan. De terugweg aan het einde van de dag is een stuk gemakkelijker, want de meeste sneeuw was door de zon toen alweer gesmolten. Want met gladheid de sterk hellende straten naar boven lopen, dat is bijna vragen om ongelukken. En mijn snowboots zijn doodgewone Hollandse schoenen. Niet op Antarctica te overwinnen.
Maar dat ook hier de Kiwi's verrast werden, bleek wel op het nieuws vanmorgen. Daar werd gemeld dat sommige scholen gesloten waren vanwege de sneeuwval. Het lijken de Nederlandse Spoorwegen wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reactie kan hier