TWEE ASIELZOEKERSBEDDEN VOOR ZIJN OUDERS

Het is weer wat krakkemikkig met zijn 3G-telefoon, maar we hebben weer skype-contact vanmorgen. Soms bevriest de kop van Raymond (het loopt richting winter in Nieuw Zeeland), en na een paar minuten moeten we zelfs opnieuw inbellen, omdat het contact helemaal wegvalt. Niet getreurd: uiteindelijk skypen we totaal toch nog ruim een kwartier.
Even daarvoor heeft hij zijn skype-komst al aangekondigd: Hier alles prima. Heb vandaag de erfenis van John's moeder binnen gekregen, zie foto. Overmorgen komt zowel het internet als de Duitse deze kant op. Zal nog wel het een en ander in huis moeten halen, maar het begint al ergens op te lijken. Als je wilt, kan ik zo ook nog wel even skypen. Valt nogmaals mee al we het kort houden. 
Dat 'nogmaals' slaat op de kosten die het skypen via zijn 3G-smartphone kost. Globaal 1 NZ-dollar per minuut.

oma's erfenis

Gisteren heeft hij 'oma's erfenis' binnen gekregen. Het betreft een deel van de erfenis van de moeder van een van zijn collega's, John. Diens moeder is onlangs overleden. Het huis moest ontruimd, en de overtollige inventaris verdeeld. Voor Raymond leverde dat o.a. koppen, schotels en borden op. En ook nog een messenset en een magnetron. De een zijn dood is de ander zijn brood.
Daarna neemt hij ons met zijn beeldtelefoon mee naar de slaapkamer. Nieuwe dekbedden heeft meneer aangeschaft. Hij zegt er warmpjes bij te zitten. Als over twee dagen zijn Duitse collegaatje komt logeren die hoeft die zich geen zorgen te maken over doodvriezen in bed.

Gelukkig maar dat wij. ouders, voor de zomer geboekt hebben. Want nog geen twee minuten later staan we in de logeerkamer. Daar zijn onze britsen al opgemaakt. Het screenshot dat ik er van kan maken is misschien niet van de allerbeste kwaliteit, maar de boodschap is duidelijk: we zullen die verwende babyboomers wel eens laten merken wie hier de baas is. Gelukkig hebben we als naoorlogse generatie leren afzien: 1 keer per week een gehaktballetje, en slapen op strozakken in snel in elkaar geflanste houten bakken. Dat ghetto in de Duncan Street overleven we ook wel weer.

my parents room

Raymond is erg enthousiast over zijn nieuwe woning. Ook al is het lopen naar zijn werk een opgave elke dag. Vooral vanwege het 'klimwerk', want plat is het nergens in de stad. Omdat hij een flinke voorraad levensmiddelen wil inslaan overweegt hij daarom in één keer een flinke voorraad te laten bezorgen, of het zelf per taxi vanuit het centrum mee te nemen. 
Misschien moet hij ook maar eens nadenken over gemotoriseerd vervoer (scooter, brommer). Een fiets lijkt er niet het meest handige transportmiddel te zijn. Komt tijd, komt raad.