THE SURVIVAL OF THE FITTEST: LEVEN MET KIWI'S EN CRISPRS



Op 4 maart 2014 vertrek ik voor twee jaar naar Nieuw Zeeland. Dunedin is de place to be. Ik ga er werken aan de University of Otago, de oudste universiteit van Nieuw Zeeland. Dunedin ligt op het Zuidereiland, zo'n 400 kilometer onder Christchurch. Het heeft een gematigd zeeklimaat. Net als Nederland.

zaterdag 24 mei 2014

OOMPH!... IT'S HELL'S PIZZA WITH BLUE COD AND BIG BRO

Donderdag 22 mei heb ik in opdracht van Raymond de drie leesversies van zijn proefschrift, bestemd voor de manuscript-commissie, hoogstpersoonlijk afgeleverd bij de secretaresse van van de afdeling Molecular Biochemistry van het NCMLS in Nijmegen. "De commissie krijgt zes weken de tijd om zijn thesis te beoordelen", zegt secretaresse Els van Genne, "en de praktijk leert, dat ze die termijn meestal volledig gebruiken." Het zijn drie kloeke, eenzijdig geprinte versies geworden; 166 gestapelde pagina's (waarvan 12 in kleur), en bij elkaar gehouden door een plastic ringband. Ze zullen diezelfde dag nog de deur uit gaan, verzekert ze me.
Inmiddels ben ik ook langzaam begonnen om een ontwerp te maken voor de cover van zijn proefschrift. Straks zal ook Lucien waarschijnlijk ingeschakeld gaan worden als er wat gefotoshopt moet worden.

Een dag later hebben Wolph en ik weer skype-contact met hem. Zijn weekend is inmiddels begonnen. En hij is goed moe van de meer dan volle week. Vooraf stuurt hij nog een mail: "Ben net thuis, heb wat boodschappen gedaan, zoveel dat we ons met de taxi hebben laten afzetten, maar daardoor heb ik nu wel een prullenbak. Was ook hard nodig, want het begon hier te stinken door een ongebakken kip die we deze week hebben moeten weggooien (was over de datum)."
In dezelfde mail schrijft hij dat hij een officiële uitnodiging gekregen om als gastspreker op te treden op de EMBO Conference on Viruses of Microbes III, die van 14 t/m 18 juli a.s. gehouden zal worden in Zürich. De uitnodiging begint met:
Your abstract entitled "Priming in the Type I-F CRISPR-Cas system triggers local, strand unspecific spacer acquisition, distinct from the Type I-E system" has been accepted by the Scientific Committee as oral presentation in "Session 7: Virus-host interaction; Infection Biology". The program will be posted on the website by the end of the week. 
In zijn mail meldt hij ook nog dat zijn publicatie met zijn Finse collega's in Helsinki vandaag online is gekomen. Te zien / klik op: Helsinki Publicatie Oxford Journals
Verder is hij op verzoek van zijn promotor in Nijmegen een hoofdstuk uit zijn proefschrift aan het omwerken om het in een ander Journal geplaatst te krijgen. Een drukke wetenschappelijke week, dus.

Tijd om weer op adem te komen dit weekend. Dat overigens zijn laatste weekend zal zijn met de Duitse logé in huis. Volgende week verhuist Anne naar een studentenhuis in het centrum van Dunedin. En moet Raymond weer zelf de braadpan hanteren. We hebben het daarom maar eens uitvoerig over zijn eetpatroon. Dat niet ver weg verwijderd lijkt van de kwalificatie 
fast food, hoewel hij anders beweert. Hij is erg enthousiast over de sushi's die overal in de stad te krijgen zijn. Van goede kwaliteit, en goedkoop, beweert hij. Voor 6 NZ-dollars heb je er een stuk of 8, en geen kleintjes!

Hij roemt de Nieuw Zeelandse koffie. Geen slappe Douwe Egberts schenken ze hier, maar straffe Oomph Coffee! Wordt Wakker koffie. En veel zwarter dan de gemiddelde Maori.
Gisteren heeft hij van zijn collega ( de 'hunter') geen zak afgeknald hertenvlees gekregen, maar dit keer een door Hunter zelf in zee gevangen Blue Cod. Hij ligt echter nog opgeborgen in de vriezer van zijn universiteitslab. Dus dit weekend waarschijnlijk geen cod. Aanwijzingen om het beest te bakken heeft de Hunter er ook bij gegeven: "niet afspoelen! Hij moet nog naar zeewater ruiken. En bakken in een korst van bier beslag, beer battered cod. Je doet er een moord voor! Een culinaire sensatie, beweert de Hunter. Nu is Raymond aan zet.
Blue Cod
Al meerdere malen, en ook deze week ("geen tijd om zelf te koken", is zijn alibi), is hij bezweken voor de Velvet Burger Respect, een Nieuw Zeelandse keten die een grote vestiging heeft in midtown Dunedin. Het kwijl lekt hem over de lippen als hij zijn favoriete Big Bro beschrijft: Een stevige burger gelardeerd met hete kruiden, een gepocheerd ei, bacon maar ook rode biet!! Staat voor een volledige maaltijd. In ieder geval levert deze jongen meer dan voldoende calorieën om full speed de steile straten naar zijn appartement af te leggen.
Big Bro


Maar morgen (zaterdag) is hij van plan naar de wekelijkse zaterdagmarkt te lopen, de Otago Farmers Market. Voor een indruk, klik op: Farmers Market. Duizenden locals bezoeken de markt, in de buurt van het schitterende oude station van Dunedin. Mocht hij er niks van zijn gading vinden, dan is er de laatste strohalm: Hell's Pizza. Bezorging aan huis is altijd mogelijk. Als je belt, krijg je Satan zelf aan de lijn, die met een donker krakerige stem grauwt: Welcome to Hell...



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

reactie kan hier