Hij duikt weer naar binnen. Zijn werkdag zit er nog niet op, want hij laat me op zijn (MIJN!) laptop de vier mails zien, die tijdens de paar minuten buiten zijn afgeleverd. Alle vier afkomstig van John, zijn ex-collega uit Wageningen. Dat kan niks anders betekenen dan : WERK! Na een meer dan volle dag in het Otago Lab, lijkt het alsof de al lange werkdag een extensie krijgt met research-vragen van de Wageningen University. Neverending Days. Maar gelukkig zit het afwerken van zijn proefschrift er nagenoeg op. Het wachten is op de reactie van zijn promotor. Waarna de manuscript-commissie nog een nihil obstat moet afgeven en de vormgeving alle aandacht gaat vragen. Voor de artistieke vormgeving van de cover ben ik al voorzichtig begonnen, straks zal ook Lucien ingeschakeld worden, want die is handiger met Photoshop.
Ondertussen blijft het aanmodderen met zijn Maori-strips en Maori-glucosetestmeter. Hij ergert zich aan de slechte kwaliteit ervan, waardoor zijn bloedsuikerwaarden behoorlijk afwijken en dus onbetrouwbaar zijn. Consequentie is dat de nachtrust erdoor behoorlijk bekort wordt. Shit, dus. De strips die hij in de USA besteld heeft, en die te gebruiken zijn in combinatie met zijn Hollandse glucosemeter, zullen pas over een dag of tien arriveren. Tot die tijd blijft het behelpen. En blijft hij zich ergeren. De goedkope Nieuw Zeelandse ziektekostenverzekering blijkt dan ineens weer duurkoop. Maar er wordt daar maar 1 soort verstrekt. Keuze is er niet.
Zoals eerder vermeld moeten nog een aantal zaken voor zijn nieuwe appartement (vanaf 9 mei) geregeld worden. Dat betreft ook keukengerei of beddengoed. Maar. zoals hij inmiddels ervaren heeft, voor alles is een oplossing.
Onlangs overleed de moeder van de venisson hunter, een van zijn collega's op de universiteit. De hunter kan blijkbaar niet alleen vers hertenvlees leveren, maar heeft nu ook de magnetron van zijn overleden moeder in de aanbieding. Plus lakens en kussenslopen, want die heeft zijn moeder ook niet meer nodig. Misschien nog wel meer zaken, maar die vermeldde Raymond niet. Ik neem niet aan dat de deal in dit geval 'alles of niks' is, dus met inbegrip van haar bh's, krultang en nog nieuwe, niet gedragen bikini. Ben erg benieuwd naar wat het verrassingspakket gaat opleveren over een paar weken.
Tijd om onder de wol te duiken is het nog niet. Immers: werkmails uit Wageningen. En daarna de dag nog evalueren met Peter. Ook dat loopt nog wel eens uit. Maar gelukkig staat op het nachtkastje zijn chocolade paaskonijn te grijnzen. Inmiddels heeft hij de oren ervan weggevreten, maar verder geeft het beest geen krimp.
Voor 'Reizen zonder John' van Geert Mak, dat eveneens op zijn nachtkastje ligt, heeft hij nog weinig tijd kunnen inruimen. "Ontspannend proza", zeg ik, maar of ik hem helemaal over de streep kan trekken, betwijfel ik. Het leest gemakkelijk weg, en geeft veel sfeervolle, en tegelijk actuele en historische informatie over de Verenigde Staten. On the Road, Raymond!
Wel gaat hij naar bed met zijn glucosemeter, want die moet warm gehouden worden. Immers: onder de 5 graden is het apparaat nog onbetrouwbaarder dan het al is. Misschien moet hij zijn chocolade paaskonijn ook maar naast hem onder de dekens leggen. Die smelt voor hem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
reactie kan hier