VAN WARZONE EUROPA NAAR ANZAC DAY IN NIEUW ZEELAND

Net thuis. En samen met Peter een stevige stew achter de kiezen gewerkt. Natuurlijk behoorlijk gevuld met venisson meat, waarvan de koelkast nog steeds vol zit. Zelfs nieuwe voorraad binnen gekregen. Een hongerwinter gaat het hier niet worden. Dadelijk tijd voor een biertje. En even skypen. 
Een paar uur geleden heb ik een mail verstuurd over de soap van mijn diabetes testapparaat. Een week of wat geleden was ik nog superblij met de snelle service bij de plaatselijke arts (hier general practicer genoemd) en de apotheek. Immers, test-strips zoveel als ik maar wilde bijna. In Nederland was het altijd een hoop gedoe. Hier niet. Een gratis controlemeter werd bijgeleverd. De koning te rijk.
Maar na een paar dagen, en een paar onverwachte hypo's, begon ik in de gaten te krijgen dat de gemeten bloedsuikerwaarden niet echt betrouwbaar waren. En viel ik voor de nacht terug op mijn Hollandse voorraad. Een dag of wat geleden heb ik een bericht ingesproken bij de apotheek. Vanmorgen kreeg ik via voicemail antwoord. De beelden die je erbij ziet heb ik de afgelopen weken gemaakt met mijn mobiel. Uit het vliegtuig en in de omgeving van Dunedin. Het zijn korte filmpjes, maar het gaat natuurlijk om de stem op mijn voicemail. Luister en huiver:

Conclusie: 1. De afwijkingen zijn bekend. 2. Vooral bij temperaturen onder de 5 graden. 3. De waarde is meestal te hoog ingeschat. 4. Probeer er mee te leven, het is niet anders.
Je gelooft je oren niet. Inmiddels heb ik in Australië ander materiaal besteld, maar het duurt een paar weken voordat dat arriveert. Dat geldt voor bijna alles wat je hier uit het buitenland moet laten komen. Ook voor materialen die ik in het lab nodig heb.

Van mijn plan om met Pasen een paar dagen naar het Alpenlandschap bij Queensland te gaan zal waarschijnlijk niet veel terecht komen. Want ik heb het druk. Voor mijn werk in Dunedin, natuurlijk. Maar ook voor de resterende klussen in Wageningen, en de finishing touch aan mijn proefschrift voor Nijmegen. Eigenlijk is het te veel. Maar ik hoop dat het kluswerk voor Nijmegen tijdens de komende feestdagen eindelijk helemaal af zal zijn. Daarna moet alles natuurlijk nog naar de manuscript-commissie. 
Een paar dagen geleden ben ik om 4 uur 's nachts (!!!) opgestaan om een simultaan skypegesprek te voeren met Berkeley (USA) en Wageningen, omdat ik met hen bezig ben aan een aantal gemeenschappelijke onderzoeken en publicaties. Helaas bestaat er nog geen gemeenschappelijke wereldtijd. Slopend.

Niet alleen met Pasen heb ik een aantal dagen 'vrij', maar ook in de week erna. Op 25 april wordt hier ANZAC-Day gevierd. ANZAC staat voor: Australian and New Zealand Army Corps. Een nationale feestdag hier, dus, net als in Australië. Zoiets als Bevrijdingsdag en Dodenherdenking in Nederland. Maar dan tegelijk. Hieronder wat informatie:

ANZAC DAY
Anzac Day occurs on 25 April. It commemorates all New Zealanders killed in war and also honours returned servicemen and women.
The date itself marks the anniversary of the landing of New Zealand and Australian soldiers – the Anzacs – on the Gallipoli Peninsula in 1915. The aim was to capture the Dardanelles, the gateway to the Bosphorus and the Black Sea. At the end of the campaign, Gallipoli was still held by its Turkish defenders.

Thousands lost their lives in the Gallipoli campaign: 87,000 Turks, 44,000 men from France and the British Empire, including 8500 Australians. To this day, Australia also marks the events of 25 April. Among the dead were 2721 New Zealanders, almost one in four of those who served on Gallipoli.
It may have led to a military defeat, but for many New Zealanders then and since, the Gallipoli landings meant the beginning of something else – a feeling that New Zealand had a role as a distinct nation, even as it fought on the other side of the world in the name of the British Empire.

Anzac Day was first marked in 1916. The day has gone through many changes since then. The ceremonies that are held at war memorials up and down New Zealand, or in places overseas where New Zealanders gather, remain rich in tradition and ritual befitting a military funeral.

Ondertussen is het rondom diezelfde Zwarte Zee in Europa opnieuw hommeles. En dreigt er een burgeroorlog, zo niet erger, in Oekraïne. Poetin slijpt de messen. De Krim is al bezet. Nu de rest nog. Hoe het afloopt weet natuurlijk niemand.
Ik volg het nieuws hier wel, vooral via nu.nl, maar erg veel hoor je er niet over in Nieuw Zeeland. Het buitenlandse nieuws is veel meer gericht op Australië en Azië. Veel aandacht is er bijvoorbeeld voor de illegale Aziaten. Ze komen hier een paar maanden fruit plukken en verdwijnen vervolgens. Om wat rond te zwerven. Ook in Dunedin zie je ze wel rondlopen.

De komende dagen ook nog zaken regelen voor mijn nieuwe appartement: elektriciteit, internet, water enz. Anderhalve maand geleden heb ik alles moeten afsluiten in Ede, en nu begin ik weer van voor af aan. Gelukkig heb ik er dubbel glas, en dat zie je niet veel hier. De meeste huizen (ook dat van Peter) worden verwarmd met een zogenaamde heatpump, maar dat werkt niet altijd goed. Het huis van Peter heeft wel nog een open haard. Die is al een paar keer aan geweest. In het appartement is er natuurlijk geen open haard. Bovendien: ik ga geen hout kappen.