ONT-HAAS-TIGE PAASGROETEN VAN DE VIEZE MAN

Pasen 2014. Toch anders dan de afgelopen jaren. Schoof de familie op Eerste Paasdag steeds collectief aan tafel, omdat Wolph weer eens stevig culinair had uitgepakt, dan is dat dit jaar anders. Wolph heeft dit jaar 1 bordje minder te vullen. Want Raymond heeft gekozen voor het paasvuur in Dunedin, Nieuw Zeeland. Meer dan Down Under. Op bijna twee etmalen reisafstand. Maar hij heeft gelijk gekregen. Terwijl wij ons hier opmaken om schuilkelders en bunkers aan te leggen om straks de aanstormende Sovjet legers te overleven, zit hij relaxt te genieten in het paaszonnetje. Hij stuurt ons via WhatsApp een foto van een zonnig Dunedin, om nog wat zout in onze wonden te wrijven. Terwijl wij net ons ontbijt zitten weg te werken. 

Daar laten wij het natuurlijk niet bij zitten. Om de feestvreugde te verhogen grijpt Wolph gelijk naar haar mobiel om mij in video-paasboodschap te laten inspreken. Ik zit aan tafel, net wakker, volledig in paastenue en met een zootje eieren van een paashaas die in geen velden of wegen te bekennen is. En dan staat er ook nog een mini-nepboompje behangen met gekleurde mini nep-eitjes op tafel. Je zou spontaan de inhoud van je kop koffie proestend over de paastafel spugen. Ja, Pasen wordt steeds meliger. Je hoeft de tv maar aan te zetten, dan weet je genoeg. Nog een wonder dat Nick en Simon geen paasconcert geven. Misschien is het Down Under anders. En dansen daar roedels blote Maori's over straat.

Kom: ik doe er zelf nog een video bij. Geen eigen werk, maar gewoon van Youtube geplukt. Een mooie video van de Vieze Man, Kees van Kooten, en zijn compaan Wim de Bie. Zo krijgt Pasen in Dunedin tenminste nog een bescheiden Hollands tintje. Een echt lentevideootje, met van die kleine gele nep-kuikentjes. Ik ga ervan uit dat Raymond aan huiseigenaar Peter nauwkeurig weet uit te leggen waar het filmpje over gaat. Benieuwd naar zijn reactie.

Om half een 's middags skypen we nog ff. Ook Lucien (net zijn roes uitgeslapen) schuift aan. Voor Raymond is Eerste Paasdag zo goed als voorbij. Hij heeft vandaag weer flink aan zijn proefschrift over Exosomen gewerkt. De manuscript-commissie in Nijmegen kan bijna aan het werk. Hij meldt tenslotte nog dat collega Peter op deze paasmorgen nog een haas van chocolade naast hem een bed had gelegd.
Nu staat hij weer, als zo vaak aan het einde van de dag, buiten in het donker zijn dampende peuk te verbranden. Met zijn vrije hand slaat hij zo nu en dan de rond zijn kop zoevende sandflies van zich af te slaan. Agressieve beesten zijn het. 
Voordat het videogesprek beëindigd wordt krijgen Lucien en ik nog wel de opdracht mee om het ontwerp van zijn proefschrift (boek) in de steigers te zetten. 

Dunedin by night